Сураи Ад-Духа — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

• «وَلَسَوْفَ»: ҳарфи қасам ва ҳарфи таъхир, ки маънои «албатта ба зудӣ» ва «ҳатман»-ро ифода мекунад.
• «يُعْطِيكَ»: ато мекунад ба ту.
• «رَبُّكَ»: Парвардигори ту.
• «فَتَرْضَىٰ»: пас розию хушнуд мешавӣ.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба Паёмбари худ (с) ваъдаи бузург медиҳад, ки албатта ба зудӣ Парвардигорат ба ту атоҳои фаровон ва неъматҳои бузург ато хоҳад кард, то ки ту бо он атоҳо розию хушнуд гардӣ. Ин ато дар охират ба Паёмбар (с) ва уммати ӯ дода мешавад, ки подоши бузург ва савоби азим аст. Ҳамчунин аз ин ато бузургтар, шафоат кардани Паёмбар (с) дар ҳаққи уммати худ аст, то ки ба шафоати ӯ розию хушнуд гардад. Ин оят ба Паёмбар (с) ва ба ҳамаи мӯъминон умед ва тасаллӣ мебахшад, ки неъматҳои охират аз неъматҳои дунё беҳтар ва пойдортар аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд ваъдаҳои худро ҳатман иҷро мекунад ва бандагони солеҳро танҳо намегузорад.
• Мӯъмин бояд ба неъматҳои охират умедвор бошад ва бидонад, ки подоши Худованд аз ҳар чизе ки дар дунё ҳаст, беҳтар аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки сабри Паёмбар (с) ва мӯъминон дар роҳи Худо беподош намемонад ва Худованд онҳоро дар охират хушнуд хоҳад кард.
• Шафоати Паёмбар (с) дар ҳаққи уммати худ бузургтарин неъмат аст, ки мӯъминонро ба ислом ва пайравии Паёмбар (с) тарғиб мекунад.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҳадафи ниҳоии мӯъмин ризои Худованд ва хушнудии Ӯст, на танҳо неъматҳои дунё.