Сураи Ад-Духа — Оят 6

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «يَتِيمًا»: ятим, яъне кӯдаке ки падараш вафот кардааст.

— «فَآوَىٰ»: паноҳ дод, ҷой дод, сарпарастӣ кард.

1. Тафсири оят:

Парвардигор дар ин оят ба Пайғамбари худ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) неъматҳои Худро ба ёд меорад ва мефармояд: оё Аллоҳ туро ятим наёфт, ки падарат дар кӯдакӣ вафот карда буд? Пас ӯ туро паноҳ дод ва сарпарастӣ кард. Яъне Аллоҳ таоло туро дар ҳоле ёфт, ки падарат аз дунё рафта буд ва ту бе сарпараст монда будӣ, сипас дар дили бобоят Абдулмутталиб меҳру муҳаббат андохт, то туро тарбият кунад, ва баъд аз вафоти ӯ амакат Абу Толиб сарпарастии туро ба уҳда гирифт ва туро дар паноҳи худ ҷой дод. Ин ҳама аз лутфу марҳамати Аллоҳ нисбат ба Пайғамбари Ӯ буд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

— Аллоҳ таоло бандагони худро дар ҳолатҳои душвор ва танҳоӣ фаромӯш намекунад ва роҳи наҷотро нишон медиҳад.

— Ятимиро сарпарастӣ кардан ва дастгирӣ намудан амали некӯ ва писандидаи Аллоҳ аст, зеро Худованд худ Пайғамбари худро паноҳ дод.

— Дар ҳар неъмате, ки ба инсон мерасад, бояд Аллоҳро сипос гузорад ва неъматҳои Ӯро ба ёд орад.

— Сабри Пайғамбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дар кӯдакӣ ва ятимиаш намунае барои ҳамаи мӯъминон аст, ки дар сахтиҳо ба Аллоҳ таваккал кунанд.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ятимон ва бечорагон меҳрубон бошем ва онҳоро дастгирӣ кунем, то ба савоби бузург ноил гардем ва ба ин васила ба ислом ва Қуръон бештар майлу муҳаббат пайдо кунем.