Сураи Худ — Оят 26

1. Маънои калимаҳо:

• «أَن لَّا تَعْبُدُوا إِلَّا اللَّهَ»: яъне танҳо Аллоҳро ибодат кунед ва ба ғайри Ӯ ширк наоваред.
• «أَخَافُ»: метарсам, бими он дорам.
• «عَذَابَ»: азоб, ҷазои дардовар.
• «يَوْمٍ أَلِيمٍ»: рӯзи дарднок, ки азоби он барои кофирон бисёр дардовар аст. Ин рӯз рӯзи қиёмат аст.

1. Тафсири оят:

Паёмбар ба қавми худ мегӯяд, ки Аллоҳ таоло шуморо фармон медиҳад, ки танҳо Ӯро парастиш кунед ва ҳеҷ касро шарики Ӯ нагардонед. Ин даъват ба яктопарастӣ асоси тамоми рисолатҳои паёмбарон аст. Сипас мефармояд: «Ман бар шумо аз азоби рӯзи дардовар метарсам», яъне агар шумо аз ибодати Аллоҳ рӯй гардонед ва ба ширку куфр идома диҳед, рӯзи қиёмат ба шумо азобе мерасад, ки бисёр дардовар ва сахт аст. Ин рӯз аз он сабаб «рӯзи дардовар» номида шудааст, ки азоби он барои аҳли куфр бениҳоят дарднок аст. Паёмбар бо дилсӯзӣ ва ғамхорӣ қавми худро огоҳ мекунад, то онҳо худро аз ин азоби азим наҷот диҳанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки асоси даъвати ҳамаи паёмбарон ибодати танҳо Аллоҳ ва дурӣ аз ширк аст.
• Паёмбарон на танҳо даъваткунанда, балки ғамхору дилсӯзи қавми худ буданд ва аз азоби охират барои онҳо метарсиданд.
• Ин оят моро водор мекунад, ки дар ибодати Аллоҳ ихлос дошта бошем ва танҳо Ӯро парастиш кунем.
• Ёдовар мешавад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва азоби он барои кофирон дардовар аст, пас бояд пеш аз расидани он тавба кунем ва ба роҳи рост баргардем.
• Дилсӯзии паёмбар барои қавми худ намунаи олӣ барои мост, ки бояд ба дигарон бо меҳрубонӣ ва хайрхоҳӣ муносибат кунем ва онҳоро ба некӣ даъват намоем.