Сураи Худ — Оят 65

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

• عَقَرُوهَا: Онро куштанд, яъне шутури мӯъҷизавии Солеҳро бо зарба зада, аз пой афтонданд.
• تَمَتَّعُوا: Баҳраманд шавед, яъне дар ҳаёти дунёи худ муддате хушӣ ва фароғат кунед.
• دَارِكُمْ: Хонаҳо ва сарзамини шумо, яъне шаҳри шумо.
• وَعْدٌ غَيْرُ مَكْذُوبٍ: Ваъдае, ки дурӯғ нест ва ҳатман ба амал меояд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки қавми Солеҳ (алайҳис-салом) шутури мӯъҷизавиро куштанд ва ба ин кор куфру саркашии худро ниҳоят расонданд, Солеҳ (алайҳис-салом) ба онҳо гуфт: «Дар сарзамини худ се рӯз баҳраманд шавед ва аз ҳаёти дунё баҳра гиред, зеро баъд аз ин се рӯз азоби Худо бар шумо фурӯд меояд». Ин ваъдаи Худост, ки ҳеҷ шакке дар вуқӯи он нест ва ҳатман ба амал меояд. Онҳо ин ваъдаро дурӯғ шумурданд, аммо он ваъдаи рост ва таҳқиқшаванда буд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Худованд ба бандагони худ мӯҳлат медиҳад ва фавран азоб намефиристад, то шояд тавба кунанд ва ба роҳи рост баргарданд.
• Ҳаёти дунё гузаро ва муваққатӣ аст, бинобар ин инсон бояд аз он барои амалҳои нек ва охират истифода барад, на барои гуноҳу саркашӣ.
• Ваъдаҳои Худо ҳамеша рост ва таҳқиқшавандаанд; ҳеҷ кас наметавонад онҳоро тағйир диҳад ё аз онҳо бигурезад.
• Қуръон ҳодисаҳои гузаштагонро барои ибрат ва огоҳии мо нақл мекунад, то мо аз сарнавишти онҳо панд гирем ва ба роҳи некӯ ҳидоят шавем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Худо одил аст: баъд аз он ки ҳуҷҷат бар мардум тамом шуд ва онҳо саркашӣ карданд, азоб ҳатман меояд. Пас биёед мо ба Худо тавба кунем ва ба неъматҳои Ислом шукргузор бошем.