Сураи Йусуф — Оят 105

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «وَكَأَيِّن»: яъне «ва чӣ бисёр» ё «ва чандин».

— «آيَة»: нишона ва далели равшане, ки ба ягонагии Худо ва қудрати Ӯ ишора мекунад.

— «يَمُرُّونَ عَلَيْهَا»: аз паҳлуи онҳо мегузаранд ва онҳоро мебинанд.

— «مُعْرِضُونَ»: рӯйгардон ҳастанд, ба онҳо таваҷҷуҳ намекунанд ва аз онҳо ибрат намегиранд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки дар осмонҳо ва замин нишонаҳои зиёде мавҷуданд, ки ба ягонагии Ӯ ва қудрати бепоёни Ӯ далолат мекунанд. Офтоб, моҳ, ситораҳо, кӯҳҳо, дарахтон, обу ҳаво ва дигар офаридаҳои зиёд ҳама аз бузургии Офаридгор дарак медиҳанд. Мардум ҳар рӯз аз канори ин нишонаҳо мегузаранд ва онҳоро мебинанд, аммо рӯйгардон ҳастанд: на дар онҳо меандешанд, на ибрат мегиранд ва на ба воситаи онҳо ба Худо мерасанд. Онҳо ин оятҳоро чун чизҳои оддӣ мебинанд ва аз ҳақиқати бузурги пушти онҳо ғофил мемонанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ҷаҳони атрофи мо пур аз нишонаҳои равшани вуҷуди Худо ва ягонагии Ӯст; касе ки бо чашми андеша нигарад, ҳар гӯшаи олам барои ӯ далели имон мешавад.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки аз беэътиной ва ғафлат дур шавем ва дар офаридаҳои Худо тафаккур кунем.

— Қуръон одамонро бо забони содда ва далелҳои равшан ба имон даъват мекунад; ин нишон медиҳад, ки Ислом дини андеша, тафаккур ва шинохти ҳақиқат аст.

— Ҳар кас метавонад аз ин оят дарс гирад, ки ба ҷои рӯйгардонӣ аз нишонаҳои Худо, бо дили кушод ва ақли солим ба онҳо нигарад ва роҳи ҳидоятро пайдо кунад.