සූරා යූසුෆ් — ආයාත් 105

වචනාර්ථ:

* وَكَأَيِّنْ – කොපමණ ද? කොතරම් ද?

* آيَةٍ – සලකුණක්, සාධකයක්, ප්‍රාතිහාර්යයක්

* يَمُرُّونَ عَلَيْهَا – ඔවුන් ඒ මතින් ගමන් කරති / ඒවා දකිති

* مُعْرِضُونَ – (ඒවාගෙන්) ඉවත හැරෙන්නන්, නොසලකා හරින්නන්

අර්ථ විවරණය:

අහස් හා මිහිතලය තුළ අල්ලාහ්ගේ ඒකත්වයට හා ඔහුගේ බලයට සාධක වන කොපමණ ද? සලකුණු පැතිරී තිබේද? හිරු, සඳු, තාරකා, කඳු, ගස්, සාගර, සුළං, වැසි ආදී අසංඛ්‍යාත සලකුණු ඔවුන්ගේ ඇස් ඉදිරිපිටම තිබේ. ඔවුන් ඒවා දකිති, ඒවා මතින් ගමන් කරති, ඒවා අතර ජීවත් වෙති. එහෙත් ඔවුන් ඒවා ගැන කල්පනා නොකරති. ඒවායින් පාඩම් උගනීමට හෝ ඒවා මෙනෙහි කිරීමට ඔවුන් ඉවත හැරෙති. ඒවායේ ඇති ප්‍රඥාව හා බලය ගැන නොසිතති. ඔවුන්ගේ හදවත් අල්ලාහ්ගෙන් ඉවතට හැරී ඇති නිසා, ඔවුන් දකින සෑම දෙයක්ම ඔවුන්ට සාමාන්‍ය දෙයක් බවට පත්ව ඇත. එම සලකුණු ඔවුන්ගේ ඇස්වලට පෙනෙන නමුත්, ඔවුන්ගේ හදවත් ඒවා අගය නොකරයි. එබැවින් ඔවුන් ඒවාගෙන් ප්‍රයෝජනයක් නොලබති.

උගත හැකි පාඩම්:

* මෙම ආයාව අපට උගන්වන්නේ, අල්ලාහ් පිළිබඳ දැනුම හා ඔහුගේ ඒකත්වය පිළිබඳ සාධක අප වටා සෑම තැනකම පැතිරී ඇති බවයි. අපට අවශ්‍ය වන්නේ විවෘත හදවතක් හා කල්පනා කරන මනසක් පමණි.

* භෞතික ලෝකයේ සෑම දෙයක්ම අහම්බයක් නොව, මහා නිර්මාණකරුවෙකුගේ සාධක වේ. මෙනෙහි කිරීම ඇදහිල්ල ශක්තිමත් කරයි.

* අප අවට ඇති ස්වභාවික සංසිද්ධීන් දෙස බලන විට, ඒවායේ ඇති පිළිවෙල හා සුන්දරත්වය ගැන සිතීම අපගේ යුතුකමකි. එය අපව අල්ලාහ්ට සමීප කරයි.

* අල්ලාහ්ගේ සලකුණු නොසලකා හැරීම අන්ධභාවයේ ලකුණකි. එය අපව යහපත් මාර්ගයෙන් ඈත් කරයි. එබැවින් අප සැමවිටම අවදියෙන් සිටිය යුතුය.

* ඇදහිල්ල යනු හුදෙක් වචනවලින් පමණක් නොව, සිතීමෙන් හා මෙනෙහි කිරීමෙන් වර්ධනය වන දෙයකි. සෑම දිනකම අප දකින දේවල් ගැන සිතීම අපගේ ඇදහිල්ල නැවුම් කරයි.