Surat Yusuf — Ayat 18

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• قَمِيصِهِ: klambine (Nabi Yusuf).
• بِدَمٍ كَذِبٍ: getih goroh, yaiku getih kang dudu getihe Nabi Yusuf.
• سَوَّلَتْ: ngayomi, nggawe katon apik.
• أَنفُسُكُمْ: hawa nafsumu.
• صَبْرٌ جَمِيلٌ: sabar kang becik, yaiku sabar tanpa sambat marang manungsa.
• الْمُسْتَعَانُ: kang dipundhuti pitulungan.
• تَصِفُونَ: apa kang padha kokcritakake.

2) Tegese ayat iki:

Para sadulure Nabi Yusuf padha bali marang bapake, Nabi Yaqub, karo nggawa klambine Nabi Yusuf kang wis dilumuri getih goroh. Getih iku dudu getihe Nabi Yusuf, nanging getih kewan kang sengaja padha dilumurake ing klambi mau, supaya wong-wong padha percaya yen Nabi Yusuf wis dipangan kewan galak. Nanging Nabi Yaqub ora gampang ketipu, amarga dheweke weruh yen klambine ora suwek babar pisan. Yen pancen Nabi Yusuf dipangan kewan galak, mesthine klambine suwek. Mula saka iku Nabi Yaqub banjur ngandika: "Ora kaya kang padha kokcritakake. Nanging hawa nafsumu wis ngapusi lan nggawe katon apik tumindak ala kang wis padha koklakoni marang Nabi Yusuf." Nabi Yaqub banjur ngandika yen dheweke bakal sabar kanthi sabar kang becik, yaiku sabar tanpa sambat marang sapa wae kajaba mung marang Allah. Dheweke uga nyuwun pitulungan marang Allah supaya bisa nanggung lan nglakoni kabeh kang padha dicritakake dening para putrane, amarga dheweke ora duwe daya lan kekuwatan kajaba saka pitulungane Allah.

3) Piwulang kang bisa dijupuk:

• Aja gampang percaya marang crita kang ora ana buktine, kudu ditliti kanthi teliti apa kang diomongake iku bener utawa goroh.
• Tumindak ala asring katon apik ing pandelengane wong kang dikwasani hawa nafsu, mula kudu ati-ati lan tansah eling marang Allah.
• Sabar kang becik iku sabar kang ora diiringi sambat marang manungsa, mung mung marang Allah kabeh keluh kesah lan panyuwunan.
• Nalika ngadhepi pacoban kang abot, kita kudu nyuwun pitulungan marang Allah, amarga mung Allah kang bisa menehi kekuwatan lan ketenangan ati.
• Katresnan lan kakehan ati marang anak iku wajar, nanging ora kena nganti nglalekake marang Allah lan kudu tansah ngandelake kabeh marang Panjenengane.