Сураи Йусуф — Оят 18

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• سَوَّلَتْ — ороста ва зебо нишон дод, нафси аммора корро дар назарашон хушнамо кард.
• صَبْرٌ جَمِيلٌ — сабри зебо, яъне сабре, ки дар он ба касе шикоят набошад, танҳо ба Худо.
• الْمُسْتَعَانُ — касе, ки аз ӯ ёрӣ ва мадад хоста мешавад.
• تَصِفُونَ — тавсиф мекунед, баён мекунед, нақл мекунед.

1. Тафсири оят:

Бародарони Юсуф ҷомаи ӯро бо хуни дурӯғин олуда карда, назди падарашон оварданд, то даъвои худро тасдиқ кунанд ва бигӯянд, ки гург ӯро хӯрдааст. Аммо ин ҳилаашон ошкор шуд, зеро ҷома пора нашуда буд — ва ин нишонаи равшани дурӯғи онҳо буд. Падари онҳо Яъқуб (алайҳис-салом) гуфт: «Не, чунин нест, ки шумо мегӯед; балки нафсҳои шумо ин кори зиштро дар назаратон ороста ва зебо нишон доданд ва шумо онро анҷом додед. Пас сабри ман сабри зебост — сабре, ки дар он ба ҳеҷ офаридае шикоят намекунам. Ва Худост он Зоте, ки дар баробари он чӣ шумо тавсиф мекунед ва нақл менамоед, аз Ӯ ёрӣ мехоҳам, на аз қуввату тавони худам.»

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳила ва дурӯғ ҳарчанд бо зоҳири зебо ороста шавад ҳам, оқибат ошкор мегардад ва ҳақиқат пинҳон намемонад.
• Сабри зебо — сабрест, ки бо шикебу ризо ва бе шикоят ба бандагон аст; ин сифати бузурги паёмбарон аст ва мӯъминонро ба он тарғиб мекунад.
• Дар ҳар сахтӣ ва ғам, инсон бояд танҳо ба Худованд такя кунад ва аз Ӯ ёрӣ пурсад; ин боиси оромиши дил ва устувории имон мегардад.
• Ин оят моро меомӯзад, ки ҳангоми шунидани хабарҳо бояд андеша кунем ва бо далелу нишонаҳо ҳақро аз ботил ҷудо намоем, на фавран бовар кунем.
• Сабру тоқат дар баробари озмоишҳо сабаби афзун шудани аҷру савоб ва баланд шудани мартаба дар назди Худост; ин умедворӣ ва рғбат ба некиро дар дили инсон зиёд мекунад.