Yusif surəsi — Ayə 67

Kəlmələrin mənaları:

• Bəniyyə – oğullarım, övladlarım.
• Əbvab – qapılar (təkili: bab).
• Mütəfərrıqə – ayrı-ayrı, müxtəlif yerlərdə olan.
• Uğni – fayda vermək, bir şeyi dəf etmək, qorumaq.
• Hukm – hökm, qəza, qərar.
• Təvəkkül – Allaha güvənmək, işini Allaha həvalə etmək.

Təfsir:

Həzrət Yəqub (əleyhissalam) övladlarını Misirə yola salarkən onlara ata məhəbbəti və dərin bir ağılla nəsihət edərək dedi: "Ey oğullarım! Misirə bir qapıdan deyil, müxtəlif qapılardan ayrı-ayrı daxil olun." Bu tövsiyənin səbəbi onların gözə dəyməsindən, yaxud bir yerdə olduqları üçün onlara qarşı pis niyyətli birinin zərər verməsindən qorxması idi. Çünki onlar gözəl və cazibədar görünüşlü idilər və bir yerdə daxil olduqları halda diqqəti daha çox cəlb edə bilərdilər.

Lakin o, bu tövsiyəsi ilə Allahın qəzasını dəyişə biləcəyini düşünmürdü. Buna görə də dərhal əlavə etdi: "Mən bu tövsiyə ilə Allahın sizin haqqınızda olan hökmünü heç bir şəkildə dəf edə bilmərəm. Çünki bütün işlər, qəzalar və qərarlar yalnız Allaha məxsusdur. O, nə istəsə, olar; nə istəməsə, olmaz. Mən bütün işlərimdə yalnız Ona təvəkkül etdim və yalnız Ona güvəndim. Ey övladlarım, siz də bilin ki, həqiqi təvəkkül sahibləri yalnız Allaha təvəkkül edərlər. Çünki Ondan başqa heç kimin heç bir şeyə gücü çatmaz."

Bu ayədən bizə böyük bir dərs var: İnsan səbəblərə riayət etməli, tədbirini görməli, amma qətiyyən səbəblərə güvənməməli, yalnız Allaha təvəkkül etməlidir. Səbəblər yalnız bir vasitədir, amma gerçək təsir edən Allahdır. Bir ata övladlarına həm dünyəvi tədbirləri öyrədir, həm də onların qəlbinə təvəkkül toxumunu əkir. Bu, ata məhəbbətinin və imanın ən gözəl nümunəsidir. Ey möminlər! Siz də hər işinizdə əvvəlcə lazımi tədbirləri görün, sonra ürəkdən Allaha təvəkkül edin. Çünki uğur və xeyir yalnız Allahın əlindədir və O, təvəkkül edənləri heç vaxt tənha qoymaz.