Сураи Йусуф — Оят 77

1. Маънои калимаҳо:

— «يَسْرِقْ»: дуздӣ кунад.

— «أَخٌ لَّهُ»: бародари ӯ (яъне Юсуф алайҳис-салом).

— «فَأَسَرَّهَا»: он суханро дар дили худ пинҳон дошт.

— «وَلَمْ يُبْدِهَا»: онро ошкор накард.

— «شَرٌّ مَّكَانًا»: бадтар аз ҷиҳати мақом ва ҳолат.

— «تَصِفُونَ»: тавсиф мекунед, мегӯед.

1. Тафсири оят:

Бародарони Юсуф вақте диданд, ки ҷом дар бори бародари хурдиашон ёфт шуд, гуфтанд: «Агар ин дуздӣ кунад, пас аҷаб нест, зеро бародари ӯ низ пештар дуздӣ карда буд». Онҳо бо ин сухан ба Юсуф алайҳис-салом ишора мекарданд ва мехостанд гуноҳи худро пӯшонанд ва ӯро бадном кунанд. Юсуф алайҳис-салом ин сухани онҳоро шунид, вале онро дар дили худ пинҳон дошт ва ба рӯи онҳо наовард, то ки онҳо шармсор нашаванд ва кори тадбираш вайрон нагардад. Ӯ дар дили худ гуфт: «Шумо аз ҷиҳати мақом ва ҳолат бадтаред, зеро шумо бародари худро ба чоҳ андохтед ва ба падаратон дурӯғ гуфтед, на он ки маро ба дуздӣ тавҳам занед». Ва Худованд аз он чизе ки шумо мегӯед ва тавсиф мекунед, огоҳтар аст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро меомӯзад, ки ҳангоми шунидани суханони ноҳақ ва тавҳамҳои беасос бояд сабр кунем ва хомӯшӣ ихтиёр намоем, на он ки бо хашм ҷавоб диҳем.

— Юсуф алайҳис-салом намунаи олиро дар худдорӣ ва пинҳон доштани дард аст; ин сифат ба инсон обрӯ ва эҳтиром меорад.

— Оят нишон медиҳад, ки ҳақиқатро танҳо Худованд медонад ва Ӯ аз ҳар сухан ва амали мо огоҳ аст; бинобар ин бояд аз дурӯғ ва тавҳам парҳез кунем.

— Қуръон ҳатто ҳолатҳои дақиқи равонӣ ва ахлоқии паёмбаронро баён мекунад, то мо аз онҳо ибрат гирем ва ба роҳи рост ҳидоят шавем.

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки адолат ва ростӣ дар ислом асос аст ва ҳеҷ кас набояд ба дигарон бе далел бадгӯӣ кунад.