Сураи Йусуф — Оят 83

1. Маънои калимаҳо:

• سَوَّلَتْ: ороста ва зебо нишон дод.
• أَنفُسُكُمْ: нафсҳои шумо, яъне ҳавои нафси шумо.
• أَمْرًا: кори бузурге, яъне найрангу макр.
• فَصَبْرٌ جَمِيلٌ: сабри зебо, яъне сабре, ки дар он шикоят ба касе ҷуз Аллоҳ нест.
• عَسَى: умед аст, шояд.
• الْعَلِيمُ: донанда, огоҳ аз ҳоли бандагонаш.
• الْحَكِيمُ: ҳикматманд дар тадбир ва корҳояш.

1. Тафсири оят:

Ҳангоме ки бародарони Юсуф ба назди падарашон Яъқуб (алайҳис-салом) баргаштанд ва он чӣ ки бародари калониашон гуфта буд, ба ӯ хабар доданд, Яъқуб ба онҳо гуфт: «Не, чунин нест, ки шумо мегӯед; балки нафсҳои шумо ин корро бароятон ороста ва зебо нишон доданд ва шумо худ найрангеро тадбир кардед, чунон ки пештар бо Юсуф макр карда будед. Пас сабри ман сабри зебост, ки дар он шикоят ва нотавонӣ нест, балки танҳо ба Аллоҳ шикоят мекунам. Умедворам, ки Аллоҳ ҳамаи онҳоро — Юсуф, бародари хурдиаш Бинёмин ва бародари калониашро, ки дар Миср мондааст — ба ман баргардонад. Ҳамоно Ӯст Донои ҳоли ман ва Ҳикматманд дар тадбири корҳои бандагонаш».

1. Фоидаҳо аз ин оят:

• Сабр кардан дар вақти бало ва мушкилӣ сифати бандагони солеҳ аст; сабри зебо он аст, ки дар он шикоят ба ғайри Аллоҳ набошад.
• Яъқуб (алайҳис-салом) ба фарзандони худ бадгумон шуд, аммо ин бадгумонӣ аз рӯи таҷрибаи пешина буд, на аз рӯи ҳасад ё зулм; ин омӯзанда аст, ки одамӣ бояд аз таҷрибаҳои гузашта ибрат гирад.
• Умедворӣ ба Аллоҳ ва дуо кардан ба Ӯ дар ҳар ҳол, ҳатто вақте ки ҳама чиз ногувор менамояд, роҳи наҷот аст.
• Аллоҳ Доно ва Ҳикматманд аст; Ӯ ҳоли бандаро медонад ва ҳар кореро аз рӯи ҳикмат анҷом медиҳад, ҳатто агар банда сабаби онро нафаҳмад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба қазои Аллоҳ розӣ бошем ва ба Ӯ таваккул кунем, зеро дар ин сабр ва таваккул оромиш ва подоши бузург аст.