Yusif surəsi — Ayə 96

﴿فَلَمَّا أَن جَاءَ الْبَشِيرُ﴾ — Yəni Yusifin sağ olduğu xəbərini gətirən müjdəçi gəldikdə. ﴿أَلْقَاهُ عَلَىٰ وَجْهِهِ﴾ — O, Yusifin köynəyini Yaqubun üzünün üstünə atdı. ﴿فَارْتَدَّ بَصِيرًا﴾ — O anda Yaqubun gözləri açıldı və yenidən görməyə başladı. ﴿قَالَ أَلَمْ أَقُل لَّكُمْ إِنِّي أَعْلَمُ مِنَ اللَّهِ مَا لَا تَعْلَمُونَ﴾ — O, övladlarına dedi: "Mən sizə deməmişdimmi ki, mən Allahın lütfü, mərhəməti və kərəmi haqqında sizin bilmədiklərinizi bilirəm?"

Bu mübarək ayədə Allah-Təalanın dostlarına olan lütfü və kərəmi nümayiş olunur. Yaqub peyğəmbər (əleyhissalam) uzun illər ayrılıq və hüzn içində yaşadı, amma ümidini heç vaxt itirmədi. O, Allahın rəhmətindən ümidini kəsmədi və bilirdi ki, Allah hər şeyə qadirdir. Bu səbəbdən də Allah ona gözlərini geri qaytardı və onu sevincə qovuşdurdu.

Bu hekayədən bizə böyük bir dərs var: heç vaxt Allahın rəhmətindən və lütfündən ümidimizi kəsməməliyik. Nə qədər çətin vəziyyətdə olsaq da, Allahın qüdrəti hər şeyə çatır. Yaqub peyğəmbərin səbr və təvəkkülü bizə göstərir ki, əsl mömin hər vəziyyətdə Allaha güvənər və Onun vədinə inanar. Allah-Təala Öz bəndələrinə ən gözlənilməz yollardan qurtuluş və sevinc bəxş edir. Bu səbəbdən də biz də hər çətinlikdə Allaha sığınmalı, dua və təvəkküllə Ona yönəlməliyik.