Surah Ibrahim — Talata 33

Ipagbadya mo (o Muhammad) sa Ibadi (sa Aking mga alipin) na nagsisisampalataya, na sila ay marapat na mag- alay ng palagiang pagdarasal nang mahinusay (Iqamat- as-Salat) at gumugol sa kawanggawa mula sa panustos na ipinagkaloob Namin sa kanila, ng lingid at lantad, bago dumating ang Araw na roon ay walang pakikipagtawaran (at bilihan), gayundin ng pakikipagkaibigan

Si Allah ang lumikha ng mga kalangitan at kalupaan at nagpamalisbis ng tubig (ulan) mula sa alapaap, at dito ay nagpalabas ng mga bungangkahoy bilang pagkain ninyo, at ginawa Niya ang mga barko na kapakinabangan sa inyo, upang sila ay makapaglayag sa dagat sa pamamagitan ng Kanyang pag-uutos, at nilikha rin Niya ang mga ilog upang makatulong sa inyo

At ibinigay Niya sa inyo ang lahat ng inyong hinihingi, at kung inyong bibilangin ang mga Pagpapala ni Allah, kailanman ay hindi ninyo ito magagawang bilangin. Katotohanan! Ang tao ay walang pagsalang mapaggawa ng kamalian,- isanghindinananampalataya(walangdamdamin ng pasasalamat, nagtatatwa sa mga Pagpapala ni Allah sa pamamagitan ng kawalan ng pananalig at pagsamba sa mga iba maliban pa kay Allah, sa pagsuway sa Kanya at sa Kanyang Propetang si Muhammad)

At alalahanin nang manikluhod si Abraham: “o aking Panginoon! Gawin Ninyo ang lungsod na ito (Makkah) na maging isang lugar ng kapayapaan at katiwasayan, at Inyong iadya ako at ang aking mga anak sa pagsamba sa mga diyus- diyosan