سوره ابراهیم — آیه 39

معانی کلمات:

• «وَهَبَ»: بخشید، عطا کرد.
• «عَلَى الْكِبَرِ»: در حالی که سن و سالی از من گذشته بود و پیر شده بودم.
• «سَمِيعُ الدُّعَاءِ»: بسیار شنوندهٔ دعا، کسی که دعای بندگان را میشنود و اجابت میکند.

تفسیر آیه:

حضرت ابراهیم علیهالسلام در این آیه، زبان به ستایش و سپاس پروردگار میگشاید و میفرماید: همهٔ ستایشها و سپاسها مخصوص خدایی است که در دوران پیری و کهنسالی، دو فرزند گرانقدر یعنی اسماعیل و اسحاق را به من عطا فرمود. این در حالی بود که من سالها دعا کرده بودم که فرزندی صالح به من عنایت کند و خداوند دعای مرا اجابت نمود و در سن پیری، این دو فرزند را به من بخشید. اسماعیل از هاجر و اسحاق از ساره متولد شدند و این خود نشانهای از قدرت بیپایان خداوند است که در سنی که معمولاً امیدی به فرزنددار شدن نیست، او قادر است هر چه را بخواهد بیافریند. سپس حضرت ابراهیم میافزاید: به راستی پروردگار من، شنوندهٔ دعاست؛ او دعای بندگانش را میشنود و هیچ دعایی را بینتیجه نمیگذارد و من او را خواندم و او ناامیدم نکرد.

فواید و پیامهای آیه:

• این آیه به ما میآموزد که در همهٔ حالات، بهویژه هنگام دریافت نعمتها، باید شکرگزار خداوند باشیم و حمد و سپاس او را به جای آوریم.
• نشان میدهد که دعا کردن وسیلهای مؤثر برای رسیدن به خواستههاست و خداوند شنوندهٔ دعاهای بندگان است و آنها را اجابت میکند.
• تأکید بر این نکته است که قدرت خداوند محدود به سن و شرایط نیست؛ او میتواند در هر زمانی، حتی در پیری، نعمتهای بزرگ عطا کند.
• این آیه ما را ترغیب میکند که در سختیها و ناامیدیها، به خداوند توکل کنیم و از رحمت و اجابت او ناامید نشویم، چرا که او شنونده و اجابتکنندهٔ دعاست.