Sure İbrâhim — Ayet 39

Kelime Anlamları:

• Vehebe: Bağışladı, ihsan etti, karşılıksız verdi.
• Ale'l-kiber: Yaşlılık çağında, ihtiyarlık döneminde.
• Semîu'd-duâ: Duaları işiten, dualara icabet eden.

Tefsir:

Hz. İbrahim (a.s.), Allah'ın kendisine verdiği sayısız nimetleri andıktan sonra, burada özellikle en büyük nimetlerden birini dile getiriyor: İleri yaşında kendisine evlatlar bağışlanması. Bu, onun Rabbine olan şükran ve hamdini ifade eden samimi bir duadır.

Hz. İbrahim, "Elhamdülillah" diyerek başlıyor. Çünkü o, hayatı boyunca Allah'a hamd etmeyi kendine şiar edinmiş bir peygamberdi. Şimdi ise yaşlılık döneminde, ümidini kesmişken Allah'ın kendisine İsmail ve İshak'ı bağışlamasını anıyor. İsmail, Hacer validemizden; İshak ise Sare validemizden dünyaya gelmişti. Her ikisi de Hz. İbrahim'in duasının kabulünün canlı şahitleriydi.

Bu ayet, bize dua ile Allah arasındaki o güzel bağı hatırlatıyor. Hz. İbrahim, "Şüphesiz Rabbim duayı işitendir" diyor. Yani O, kullarının yakarışlarını işitir, onlara cevap verir. İbrahim (a.s.) duasını yapmış, Allah da ona en güzel şekilde karşılık vermişti. Bu, her Müslüman için büyük bir müjdedir: Allah'a içtenlikle yönelen hiçbir kul boş çevrilmez.

Sevgili kardeşim, bu ayet bize öğretiyor ki; Allah'a hamd etmek, O'nun nimetlerini dile getirmek ve şükretmek, kulun en güzel ibadetlerindendir. Hz. İbrahim gibi biz de her sabah kalktığımızda, her akşam yattığımızda, elimize geçen her nimet için "Elhamdülillah" demeliyiz. Unutmayalım ki Allah, dua eden kulunun sesini işitir ve ona en güzel şekilde karşılık verir. Yaşlılıkta bile olsa, ümitler tükenmiş gibi görünse de, Allah'ın rahmetinden asla ümit kesilmez. İbrahim (a.s.) bunun en güzel örneğidir.