Surja Ibrahim — Ajet 39

Kuptimet e fjalëve:

• "Vehabe li": Më dhuroi, më dha.
• "Ale-l-kiber": Në pleqëri, në moshën e shtyrë.
• "Semî'ud-dua": Që e dëgjon lutjen (dhe i përgjigjet asaj).

Tefsiri i ajetit:

Ibrahimi a.s. falënderon dhe lavdëron Allahun e Madhëruar, duke thënë: Falënderimi i plotë i takon Allahut, i Cili më dhuroi mua, në pleqërinë time, dy djemtë e mi: Ismailin dhe Ishakun. Kjo ishte përgjigje e lutjes së tij, kur ai i kishte kërkuar Zotit të tij t'i dhuronte pasardhës të mirë e të devotshëm. Allahu ia plotësoi dëshirën edhe pse ishte në moshë të shtyrë, kur zakonisht njeriu e humb shpresën për të pasur fëmijë. Ismailin e pati nga Haxherja, kurse Ishakun nga Sara. Në fund, Ibrahimi thotë: "Vërtet, Zoti im është Ai që i dëgjon lutjet e robërve të Tij dhe u përgjigjet atyre që e thërrasin, dhe Ai nuk e humb shpresën e atij që i lutet Atij." Kjo është një pohim nga Ibrahimi se Allahu e dëgjoi lutjen e tij dhe ia plotësoi atë, duke i dhënë atë që kërkoi.

Përfitimet nga ky ajet:

• Mësimi për të falënderuar Allahun për të mirat e Tij, veçanërisht për fëmijët, sepse ata janë dhuratë e madhe nga Allahu.
• Nxitja për t'u lutur Allahut me sinqeritet dhe durim, sepse përgjigjja e lutjes është e sigurt, edhe nëse vonohet, ashtu siç iu përgjigj Ibrahimit në pleqëri.
• Tregimi i mirësisë së Allahut dhe bujarisë së Tij, që i jep robrit të Tij atë që i lutet, edhe kur kushtet duken të pamundura.
• Nënshtrimi ndaj Allahut dhe njohja e cilësive të Tij, si Dëgjuesi i lutjeve, gjë që e forcon besimin dhe e afron robin me Zotin e tij.
• Shembulli i Ibrahimit na mëson se lutja është prej adhurimeve më të mëdha dhe se Allahu i do ata që i luten Atij me shpresë dhe frikë.