Surja Ibrahim — Ajet 40

Kuptimet e fjalëve:

• Mukim es-salati: Ai që e kryen namazin në mënyrë të përsosur, duke i plotësuar kushtet, shtyllat dhe obligimet e tij, dhe që vazhdimisht e fal atë në kohën e vet.
• Ve min dhurriyyetî: Dhe bëj nga pasardhësit e mi ata që e ruajnë namazin.
• Teqebbel du'â': Prano lutjen time dhe veprat e mia të mira.

Tefsiri i Ajetit:

Ibrahimi a.s., pasi u vendos në Mekë me familjen e tij, iu lut Zotit të tij me një lutje të sinqertë dhe të thellë: "O Zoti im, bëmë mua prej atyre që e kryejnë namazin në mënyrë të përsosur dhe të vazhdueshme, duke i plotësuar të gjitha kushtet dhe rregullat e tij." Ai nuk u lut vetëm për veten e tij, por edhe për pasardhësit e tij, duke kërkuar që prej tyre të ketë besimtarë që e ruajnë namazin dhe e falin atë rregullisht. Kjo tregon se ai e dinte se disa nga pasardhësit e tij do të jenë besimtarë të devotshëm, e disa të tjerë jo, prandaj ai kërkoi që Zoti t'i bëjë prej pasardhësve të tij ata që do ta falin namazin. Në fund të lutjes, ai i drejtohet Zotit me fjalët: "O Zoti ynë, pranoje lutjen time dhe veprat e mia të mira, dhe bëji ato të pranuara te Ti."

Përfitimet nga Ajeti:

1. Rëndësia e namazit në jetën e besimtarit: Namazi është shtylla e fesë dhe lidhja më e fortë mes robrit dhe Zotit të tij. Ibrahimi a.s., edhe pse ishte pejgamber dhe i dashur i Zotit, nuk pushoi së kërkuari nga Zoti që ta mbajë atë në namaz, gjë që tregon se namazi është nevojë e vazhdueshme për çdo besimtar.
2. Kujdesi për familjen dhe pasardhësit: Ibrahimi a.s. na mëson se duhet të lutemi për familjen tonë dhe pasardhësit tanë, që ata të jenë besimtarë të devotshëm dhe ta ruajnë fenë e tyre. Kjo është një trashëgimi e mirë që i lëmë fëmijëve tanë.
3. Lutja është çelësi i pranimit: Ibrahimi a.s. na mëson se duhet t'i lutemi Zotit me përulësi dhe sinqeritet, duke kërkuar prej Tij pranimin e veprave tona. Kjo na inkurajon që të jemi të vazhdueshëm në lutje dhe të mos e humbim shpresën në mëshirën e Zotit.
4. Sinqeriteti në lutje: Lutja e Ibrahimit a.s. tregon sinqeritetin e tij të thellë dhe përkushtimin ndaj Zotit, gjë që na mëson se lutja duhet të jetë e sinqertë dhe e përzemërt, jo vetëm me gojë, por edhe me zemër.