Surja Ibrahim — Ajet 41

Kuptimet e fjalëve:

• يَوْمَ يَقُومُ الْحِسَابُ: Dita kur njerëzit ngrihen për llogari para Zotit të tyre, pra Dita e Gjykimit.

Tefsiri i Ajetit:

Ibrahimi a.s. i drejtohet Zotit të tij me lutje, duke thënë: "O Zoti ynë, falmë mua për ato gabime që mund të më kanë ndodhur nga natyra njerëzore, fali edhe prindërit e mi – dhe këtë lutje ai e bëri para se t'i bëhej e qartë se i ati ishte armik i Allahut, sepse ai shpresonte për udhëzimin e tij, por kur iu bë e qartë se i ati ishte kundërshtar i fesë së drejtë, ai u largua prej tij – dhe fali të gjithë besimtarët, Ditën kur njerëzit do të ngrihen për llogari dhe shpërblim para Zotit të tyre."

Kjo lutje tregon pastërtinë e zemrës së Ibrahimit a.s. dhe dhembshurinë e tij ndaj njerëzve, sepse ai nuk kërkoi falje vetëm për veten e tij, por përfshiu prindërit dhe të gjithë besimtarët, duke treguar se besimtari i vërtetë kujdeset për veten dhe për vëllezërit e tij në besim.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Lutja për falje është prej virtyteve të pejgamberëve, sepse edhe ata, megjithëse janë të mbrojtur nga gabimet e mëdha, kërkojnë falje nga Allahu për t'u dhënë mësim njerëzve që ta luten Zotin e tyre.
2. Dashuria dhe respekti ndaj prindërve është prej virtyteve të larta, edhe nëse ata janë jobesimtarë, derisa të mos jetë e qartë armiqësia e tyre ndaj fesë.
3. Besimtari duhet të lutet për vëllezërit e tij besimtarë, sepse kjo e forcon lidhjen vëllazërore dhe tregon sinqeritetin e dashurisë për ta.
4. Kujtimi i Ditës së Llogarisë e bën njeriun të përgatitet për atë ditë të madhe, duke u penduar dhe duke kërkuar falje nga Allahu.
5. Lutja e Ibrahimit a.s. na mëson se duhet të jemi bujarë në lutje, duke përfshirë sa më shumë njerëz, sepse kjo është shenjë e pastërtisë së zemrës dhe e dashurisë për të mirën për të gjithë.