Surja Ibrahim — Ajet 42

Kuptimet e fjalëve:

• غَافِلًا: i pakujdesshëm, ai që nuk e di ose nuk e vëren atë që ndodh.
• تَشْخَصُ فِيهِ الْأَبْصَارُ: sytë ngulin shikimin pa i mbyllur, nga tmerri dhe frika e madhe e asaj dite.

Tefsiri i ajetit:

O Pejgamber, mos mendo kurrë se Allahu është i pakujdesshëm ndaj asaj që bëjnë zullumqarët – ata që mohojnë të dërguarit, pengojnë në rrugën e Allahut, lëndojnë besimtarët dhe kryejnë mëkate të tjera. Jo, Allahu i di të gjitha veprat e tyre dhe asgjë nuk i fshihet Atij. Ai nuk nxiton t’i dënojë ata, por ua shtyn ndëshkimin për një Ditë të caktuar – Ditën e Kiametit – e cila është aq e tmerrshme sa sytë e njerëzve do të mbeten të hapur dhe të ngulur, pa mundur t’i mbyllin, nga frika dhe tmerri i asaj që shohin. Ky vonesë nuk është shenjë e harresës apo pakujdesisë nga ana e Allahut, por është drejtësi dhe urtësi e Tij, që dënimi të jetë i plotë dhe i merituar në Ditën kur çdo njeri do të marrë shpërblimin e veprave të veta.

Përfitimet nga ajeti:

1. Siguria në drejtësinë e Allahut: Ky ajet na mëson se Allahu kurrë nuk i harron veprat e zullumqarëve, edhe nëse dënimi vonohet. Kjo i jep zemër të shtypurve dhe i bën ata të qëndrojnë të durueshëm, duke ditur se Allahu do t’u japë hak atyre në Ditën e Gjykimit.
2. Durimi i besimtarit: Kur shohim padrejtësi në botë, nuk duhet të dëshpërohemi, sepse vonesa e dënimit nuk do të thotë se nuk ka dënim. Kjo na mëson të kemi durim dhe t’ia lëmë çështjen Allahut, i cili është Gjykatësi më i drejtë.
3. Frika nga Dita e Kiametit: Përshkrimi i asaj dite kur sytë ngulen nga tmerri na bën të mendojmë thellë për përgjegjësinë tonë dhe na nxit të largohemi nga mëkatet, që të mos jemi ndër ata që do të përballen me atë tmerr.
4. Urtësia e Allahut në vonesën e dënimit: Allahu nuk nxiton në dënim, sepse Ai u jep mundësi njerëzve të pendohen dhe të kthehen tek Ai. Kjo tregon mëshirën e Tij të pakufishme, por edhe se dënimi i Tij, kur të vijë, do të jetë i drejtë dhe i merituar.