Сураи Ибрахим — Оят 41

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• اغْفِرْ: бубахш, биомурз.
• لِوَالِدَيَّ: ба падару модарам.
• يَوْمَ يَقُومُ الْحِسَابُ: рӯзе, ки ҳисобу китоб барпо мешавад ва мардум барои ҳисоб дар пеши Парвардигор меистанд.

1. Тафсири оят:

Иброҳим (алайҳис-салом) ба Парвардигори худ дуо карда, мегӯяд: «Эй Парвардигоро! Гуноҳҳои маро бибахш, ҳамчунин гуноҳҳои падару модарамро биомурз ва ҳамаи муъминонро дар он рӯзе, ки ҳисобу китоб барпо мешавад ва мардум барои ҳисоб дар пеши Ту меистанд, бибахш.»

Ин дуои Иброҳим (алайҳис-салом) барои падару модараш пеш аз он буд, ки ба ӯ равшан шавад, ки падараш душмани Худост. Вақте барои ӯ равшан шуд, ки падараш душмани Худост, аз ӯ безор шуд ва барояш истиғфор накард. Ин оят нишон медиҳад, ки дуо барои омурзиши волидон ва муъминон амали некӯ аст, аммо ба шарте ки онҳо дар ҳақиқат муъмин бошанд ё умеди исломи онҳо бошад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро таълим медиҳад, ки барои худ, волидон ва ҳамаи муъминон дуо кунем ва аз Худо омурзиш бихоҳем.
• Нишон медиҳад, ки дуо барои дигарон, хусусан волидон, амали некӯ ва сабаби наздикӣ ба Худост.
• Рӯзи ҳисобу китоб ҳақиқат аст ва ҳар кас бояд барои он рӯз омодагӣ бинад.
• Ислом дини меҳрубонӣ ва ғамхорӣ ба волидон аст, аммо дӯстӣ бо душманони Худо ҷоиз нест.
• Ин оят моро ба сӯи тавба, истиғфор ва дуо барои ҳамаи муъминон ҳидоят мекунад, ки ин сабаби раҳмат ва баракат дар ҳаёт аст.