Сураи Ибрахим — Оят 42

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• تَحْسَبَنَّ: гумон кардан, пиндоштан.
• غَافِلًا: ғофил, бехабар, нодида гиранда.
• يُؤَخِّرُهُمْ: ба таъхир меандозад онҳоро, яъне ҷазои онҳоро дер месозад.
• تَشْخَصُ: баланд мешавад, кушода мемонад (чашмҳо аз даҳшат баста намешаванд).
• الْأَبْصَارُ: чашмҳо, дидаҳо.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба Паёмбари худ (с) ва ба ҳамаи мӯъминон хитоб мекунад, ки гумон накунед, ки Аллоҳ аз аъмоли золимон ғофил аст ва онро намебинад. Золимон бо кофр шудан ба Аллоҳ, дурӯғ баровардани паёмбарон, озор додани мӯъминон ва дигар гуноҳҳо машғуланд, аммо Аллоҳ ҳамаи ин корҳоро медонад ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад. Аллоҳ онҳоро фавран ҷазо намедиҳад, балки аз рӯи ҳикмати худ ҷазои онҳоро то рӯзи қиёмат ба таъхир меандозад. Он рӯз рӯзест, ки аз шиддати даҳшату ҳавли он чашмҳо кушода мемонанд ва баста намешаванд, зеро онҳо манзараҳои сахти он рӯзро мебинанд. Ин оят тасаллиест барои Паёмбар (с) ва ҳамаи ситамдидагон, ки Аллоҳ ситамгаронро фаромӯш накардааст ва ҳисоби онҳо назди Ӯ ҳатмист.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Аллоҳ ҳамеша назораткунанда ва донандаи аъмоли бандагонаш аст, ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад.
• Таъхири ҷазои золимон нишонаи ғофил будани Аллоҳ нест, балки аз рӯи ҳикмат ва имтиҳон аст.
• Ин оят ба ситамдидагон умед мебахшад, ки адолати илоҳӣ ҳатман барқарор мешавад.
• Рӯзи қиёмат рӯзи сахтест, ки ҳамаи чашмҳо аз даҳшат кушода мемонанд ва инсонҳо ба ҳисоби аъмоли худ мерасанд.
• Инсон бояд аз зулм ва ситам дурӣ ҷӯяд, зеро ҳисоби Аллоҳ дақиқ ва бехатост.
• Ин оят дили мӯъминро ором мекунад ва ӯро ба сабр ва таваккул ба Аллоҳ даъват менамояд.