Surat Al-Hijr — Ayat 11

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• وَمَا يَأْتِيهِمْ : lan ora ana kang teka marang wong-wong mau.
• مِّن رَّسُولٍ : saka sawijining rasul (utusan).
• إِلَّا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِئُونَ : kajaba padha nggeguyu lan moyoki marang rasul mau.

2) Tegese ayat:

Ing ayat iki, Allah SWT paring panglipur marang Nabi Muhammad SAW. Allah ngandhani menawa para umat kang kepungkur, yaiku wong-wong kafir sadurunge, saben ana rasul kang diutus dening Allah marang dheweke, mesthi padha ngapusi lan moyoki rasul mau. Ora ana rasul siji-sijia kang teka, kajaba wong-wong mau padha nggawe guyonan lan ngece marang dheweke.

Bab iki dadi panglipur kanggo Nabi Muhammad SAW, amarga apa kang dilakoni dening wong-wong musyrik Mekah marang beliau, yaiku ngece lan moyoki, iku uga wis tau dilakoni dening umat-umat sadurunge marang para rasul sadurunge. Dadi, Nabi Muhammad SAW ora perlu sedhih utawa kuwatir, amarga iki wis dadi kebiasaan wong-wong kafir wiwit jaman biyen.

3) Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake marang kita supaya ora kaget utawa sedhih nalika ana wong kang ngece utawa moyoki dakwah Islam. Iki wis tau dialami dening para rasul sadurunge.
• Dadi pangeling yen perjuangan dakwah iku mesthi ana ujian lan rintangan, nanging kudu tetep sabar lan tabah.
• Ayat iki nuduhake katresnan lan panglipur Allah marang Nabi Muhammad SAW, lan uga marang para dai lan umat Islam kabeh, supaya ora putus asa.
• Kita kudu ngerti yen moyoki lan ngece marang agama iku dudu bab anyar, nanging wis ana wiwit jaman biyen. Mula, kita kudu tetep kuwat lan ora goyah ing iman.
• Ayat iki uga ngajarake supaya kita ora melu-melu moyoki utawa ngece marang sapa wae, amarga iku kelakuan kang ala lan ora disenengi dening Allah.