Сураи Аль-Хиджр — Оят 11

1. Маънои калимаҳо:

— «يَسْتَهْزِئُونَ»: масхара мекунанд, тамасхур мекунанд, ба истеҳзо мегиранд.

— «رَسُولٍ»: паёмбар, фиристодаи Худо.

— «فِرَق» (дар оятҳои пеш аз ин): гурӯҳҳо, ҷамоатҳои гуногуни мардуми гузашта.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят Паёмбари худро тасаллӣ медиҳад ва мефармояд, ки ин рафтори мушрикону кофирон нисбати ту нав нест. Дар ҳақиқат, ба ҳамаи умматҳои гузашта низ паёмбарон фиристода шуданд, вале ҳар бор ки паёмбаре ба сӯи онҳо меомад, онҳо ба ҷои гӯш кардану итоат кардан, ӯро дурӯғгӯ мешумурданд ва ба ӯ масхара мекарданд. Ҳамин тавр, кофирони гузашта низ паёмбарони худро тамасхур мекарданд, чунон ки қавми ту низ туро тамасхур мекунанд. Ин оят ба Паёмбари Худо (с) оромӣ мебахшад, ки агар ин мардум ба ту истеҳзо кунанд, пас ин рафтор дар таърихи даъвати паёмбарон чизе нав нест ва ҳамаи паёмбарони пешин низ чунин муқобилатҳоро дидаанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар роҳи даъват ва таблиғи дин бояд сабру тоқат дошта бошем, зеро мухолифат ва истеҳзои мардум ҳатто ба паёмбарон низ расидааст.

— Ин оят тасаллиест барои ҳамаи онҳое, ки дар роҳи Худо даъват мекунанд: агар мардум ба шумо масхара кунанд, бидонед, ки ин суннати Худо дар байни умматҳои гузашта низ будааст.

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқати даъвати паёмбарон ҳамеша бо муқобилияти аҳли ботил рӯ ба рӯ шудааст, вале ин муқобилият ҳаргиз натавонистааст нури ҳақро хомӯш кунад.

— Ин оят моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки ба паёмбарон ва даъвати онҳо бо эҳтиром муносибат кунем ва аз рафтори онҳое, ки паёмбаронро масхара мекарданд, дурӣ ҷӯем.

— Ин оят ҳамчунин ба мо мефаҳмонад, ки сабри паёмбарон дар баробари истеҳзо ва озор намунаи ибрат барои ҳамаи мӯъминон аст, ва мо бояд дар роҳи ҳақ собитқадам бошем.