Сураи Аль-Хиджр — Оят 16

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

— «بُرُوجًا» (буруҷан): ҷамъи «бурҷ», ки маънои қасрҳо, манзилҳо ва мавқеъҳои муайяни ситорагонро дорад.

— «زَيَّنَّاهَا» (заййанноҳо): оростем, зебо гардондем.

— «لِلنَّاظِرِينَ» (лин-нозирин): барои нигарандагон, онҳое ки ба осмон меназаранд ва андеша мекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол бо қасами таъкидона қайд мекунад, ки дар осмон бурҷҳо — яъне манзилҳо ва мавқеъҳои муайяни ситорагон, Офтоб ва Моҳро офаридааст. Ин манзилҳо барои он ҳастанд, ки одамон тавассути онҳо роҳ ёбанд, вақтро муайян кунанд ва фарқи байни фаслҳоро бидонанд. Ҳамчунин Худованд осмонро бо ситорагон ороста ва зебо гардондааст, то нигарандагон ва андешамандон ба он назар афканда, аз зебоӣ ва бузургии он ба қудрати Офаридгори хеш пай баранд. Ин ороиш ва интизоми дақиқи осмон далели равшани илм, ҳикмат ва қудрати бепоёни Парвардигор аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят инсонро ба андеша ва тафаккур дар бораи офариниши осмон ва ситорагон даъват мекунад, ки ин роҳе барои шинохти Худованд аст.

— Зебоии осмон ва интизоми дақиқи он дили инсонро ба бузургии Офаридгор ҷалб мекунад ва дар дилҳо муҳаббати имонро зиёд месозад.

— Ин оят нишон медиҳад, ки дар офариниши осмон на танҳо фоидаи илмӣ, балки зебоӣ ва ҳикмат низ ҳаст, ки инсонро ба шукргузорӣ ва ситоиши Худованд водор мекунад.

— Ин оят боиси он мегардад, ки инсон ба неъматҳои Худованд бештар таваҷҷуҳ кунад ва аз онҳо барои расидан ба роҳи рост истифода барад.