Сураи Аль-Хиджр — Оят 15

1. Маънои калимаҳо:

— «سُكِّرَتْ»: баста шудааст, пӯшида шудааст.

— «مَّسْحُورُونَ»: ҷодушудагон, касоне ки ҷоду ба онҳо таъсир кардааст.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ҳолати сахти инкори кофиронро баён мекунад. Мефармояд, ки агар Мо дарро аз осмон ба рӯи онҳо мекушоем ва онҳо шабонарӯз ба осмон боло мерафтанд ва аҷоиботи малакути Худоро бо чашми худ медиданд, боз ҳам имон намеоварданд ва тасдиқ намекарданд. Баръакс, мегуфтанд: «Чашмони мо баста шудааст ва мо он чиро, ки мебинем, дар ҳақиқат намебинем; ин танҳо ҷоду аст. Не, балки мо қавме ҳастем, ки ҷоду шудаем ва ақли мо аз ҷониби Муҳаммад (с) ҷоду шудааст». Ин оят нишон медиҳад, ки сабаби асосии инкори онҳо набудани далел ва ҳуҷҷат нест, балки саркашӣ, кибр ва ғарази онҳост. Онҳо ҳатто агар бузургтарин мӯъҷизаҳоро бибинанд ҳам, ба ҷои имон овардан, ба баҳонаҳои беасос паноҳ мебаранд ва ҳақро инкор мекунанд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳидоят танҳо бо дидани мӯъҷизаҳо ба даст намеояд, балки бо дили кушода ва нияти пок ба даст меояд.

— Худованд одамонро водор мекунад, ки ба ҷои баҳонаҳои беасос, ба ҳақиқат гӯш диҳанд ва андеша кунанд.

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръони карим китоби ҳидоят аст ва ҳар касе бо дили холис ба он рӯ оварад, роҳи ростро меёбад.

— Ислом дини андеша, тафаккур ва қабули ҳақиқат аст, на дини тақлиди кӯр-кӯрона ва саркашӣ.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ҳангоми шунидани оёти Қуръон бо дили кушода ва таваҷҷӯҳи комил гӯш диҳем ва ба он амал кунем.