Surat Al-Hijr — Ayat 22

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• لَوَاقِحَ (lawaqih): iku bentuk jamak saka "lāqiḥah", tegesé sing nglakoni "laqḥ" yaiku ngandhut utawa nglairake. Ing kene tegesé angin-angin kang ngandhutake utawa nggawa banyu menyang mendhung, dadi mendhung mau banjur kebak banyu lan siap ngetokake udan.
• فَأَسْقَيْنَاكُمُوهُ (fa asqainākumūhu): tegesé "banjur Ingsun paring ngombe marang sira kabeh banyu iku". Tembung iki saka "saqā" kang ateges mènèhi ngombe.
• خَازِنِينَ (khāzinīn): iku jamak saka "khāzin", tegesé wong-wong kang nyimpen utawa kang nduwèni gudhang panyimpenan.

2) Tegese ayat iki sakabèhé:

Ing ayat iki, Allah SWT ngandhani marang manungsa babagan kekuwatané nalika ngatur alam. Panjenengané ngutus angin-angin kang duwé tugas mligi, yaiku ngandhutake mendhung. Angin iku nggawa banyu lan uwab saka segara menyang langit, banjur nuwuhaké mendhung kang kebak banyu. Saka mendhung kang wis diandhutake dening angin mau, Allah nurunake udan saka langit. Banyu udan iku banjur diparingake marang manungsa kanggo ngombé, nyirami tanduran, nyukupi kebutuhan kéwan ternak, lan sakabèhé kauripan ing bumi.

Ing pungkasan ayat, Allah ngélingake manungsa yèn manungsa iku ora nduwèni kekuwatan kanggo nyimpen banyu iku ing gudhang-gudhangé dhéwé. Manungsa ora bisa nyimpen udan ing langit, ora bisa ngatur kapan udan tumurun, lan ora bisa nggawé sumur utawa sumber banyu tanpa idin lan kekuwatané Allah. Sing bener, Allah-lah kang nyimpen banyu iku ing bumi, dadi sumber-sumber banyu, kali, sumur, lan segara, supaya bisa dimanfaatake dening manungsa lan sakabèhé makhluk urip.

Dadi, ayat iki nuduhake yèn kabeh proses tumurune udan iku kabeh saka kekuwatan lan kawelasané Allah. Angin, mendhung, udan, lan panyimpenan banyu ing bumi iku kabeh minangka tandha-tandha kebesarané Allah lan bukti yèn Panjenengané iku Maha Kuwasa lan Maha Welas marang makhluké.

3) Piwulang lan faedah kang bisa dijupuk saka ayat iki:

• Ayat iki ngajak manungsa supaya tansah ngakoni lan ngrasakake kebesarané Allah ing saben kedadeyan alam, kalebu tumurune udan kang saben dina kita alami.
• Kita diélingake yèn banyu iku minangka nikmat gedhé saka Allah. Saben tetes udan iku bukti katresnan lan kawelasané Allah marang manungsa lan sakabèhé makhluk urip.
• Ayat iki nuwuhake rasa syukur ing ati. Nalika kita ngerti yèn banyu kang kita ngombe iku dudu asil saka kekuwatan kita dhéwé, nanging saka kanugrahané Allah, mula kita kudu tansah ngucap syukur lan ora nyia-nyiaké banyu.
• Ayat iki mulangake yèn manungsa iku makhluk kang lemah lan butuh pitulungané Allah. Senajan manungsa wis bisa gawé teknologi kanggo nyimpen banyu, nanging kabeh iku ora bakal bisa kelakon tanpa idin lan kekuwatané Allah.
• Ayat iki dadi pangéling supaya manungsa ora sombong lan ora rumangsa bisa ngatur alam. Sing bisa ngatur lan nyimpen banyu ing langit lan bumi mung Allah SWT.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih tresna marang Islam lan Al-Qur'an, amarga Al-Qur'an iku kitab kang tansah ngandhani babagan kanyatan alam lan hubungané manungsa karo Allah, saéngga ati kita saya cedhak marang Panjenengané.