Сураи Ан-Нахль — Оят 1

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

• «أَتَى»: наздик шуд, расид.
• «أَمْرُ اللَّهِ»: фармони Аллоҳ, яъне азоби Ӯ ва рӯзи қиёмат.
• «فَلَا تَسْتَعْجِلُوهُ»: пас шитоб накунед онро, яъне талаб накунед, ки пеш аз вақташ биёяд.
• «سُبْحَانَهُ»: пок аст Ӯ аз ҳар айбу нуқсон.
• «وَتَعَالَىٰ»: ва баланд аст Ӯ.
• «عَمَّا يُشْرِكُونَ»: аз он чизе ки онҳо ба Ӯ шарик месозанд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло хабар медиҳад, ки фармони Ӯ наздик шудааст, яъне азоб ва ҳисобу китоби рӯзи қиёмат наздик аст. Кофирон инро ба масхара мегирифтанд ва мегуфтанд: «Агар рост мегӯӣ, пас ин азобро зудтар биёр!» Ба онҳо гуфта мешавад, ки барои омадани он шитоб накунед, зеро ҳар чиз вақти муайяни худро дорад ва он ҳатман рӯй хоҳад дод. Сипас Аллоҳи таъоло Худро аз ҳар гуна камбудиву нуқсон пок медорад ва мефармояд, ки Ӯ аз он чизе ки мушрикон ба Ӯ шарик месозанд, баланду пок аст. Ӯ ягона аст ва ҳеҷ шарику ҳамтое надорад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки фармони Аллоҳ ҳатман иҷро мешавад ва ҳеҷ чиз аз он гурехта наметавонад, хоҳ одамӣ бовар кунад, хоҳ накунад.
• Шитоб кардан дар корҳои Аллоҳ нодуруст аст; бояд сабр кард ва ба ҳикмати Ӯ бовар дошт.
• Аллоҳи таъоло аз ҳар гуна ширку шариксозӣ пок ва баланд аст. Ин моро водор мекунад, ки танҳо Ӯро ибодат кунем ва аз ширк дур бошем.
• Дар оят тасаллие барои муъминон ҳаст, ки агар кофирон масхара кунанд ҳам, фармони Аллоҳ дар вақти худ меояд ва ҳақиқат ошкор мешавад.
• Ин оят моро ба ёди рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоб меорад, ки бояд барои он рӯз омода бошем ва амалҳои нек анҷом диҳем.