سوره نحل — آیه 107

معانی کلمات:

• اسْتَحَبُّوا: برگزیدند و ترجیح دادند، دوست داشتند و بر دیگری مقدم داشتند.
• الْحَیَاةَ الدُّنْیَا: زندگی زودگذر و مادی این جهان.
• الْآخِرَةِ: سرای جاویدان و زندگی پس از مرگ.
• لَا یَهْدِی: هدایت نمیکند، به راه راست نمیکشاند و توفیق ایمان نمیدهد.

تفسیر آیه:

این عذاب و خشم الهی که برای آنان مقرر شده، به این دلیل است که آنان زندگی دنیا و لذتهای زودگذر آن را بر آخرت و نعمتهای جاودان آن برگزیدند و ترجیح دادند. آنان به خاطر رسیدن به متاع ناچیز دنیا، کفر و ارتداد را بر ایمان مقدم داشتند و رضایت خدا را فدای هوای نفس خود کردند. از سوی دیگر، خداوند کسانی را که کفر را بر ایمان ترجیح میدهند و با اختیار خود راه کفر را برمیگزینند، هدایت نمیکند و آنان را به راه حق و صواب رهنمون نمیسازد، بلکه آنان را به حال خود رها میکند تا در گمراهی خویش غوطهور بمانند. این عدم هدایت، نتیجهی انتخاب خود آنان است، نه ظلمی از جانب خداوند.

فواید و پیامهای آیه:

• محبت و ترجیح دنیا بر آخرت، ریشهی بسیاری از گناهان و انحرافات است؛ پس باید دل را از وابستگی به دنیا پاک کرد و آخرت را بر آن مقدم داشت.
• هدایت الهی شامل حال کسانی نمیشود که با علم و آگاهی، کفر و گمراهی را بر ایمان ترجیح میدهند؛ پس باید مراقب انتخابهای خود باشیم.
• خداوند هرگز کسی را به گمراهی نمیکشاند، بلکه این خود انسان است که با انتخاب نادرست، خود را از فیض هدایت محروم میسازد.
• مؤمن باید همواره آخرت را هدف نهایی خود قرار دهد و دنیا را تنها به عنوان گذرگاهی برای رسیدن به سعادت ابدی بنگرد.