Сураи Ан-Нахль — Оят 107

1. Маънои калимаҳо:

• اسْتَحَبُّوا: бартарӣ доданд, афзал донистанд, интихоб карданд.
• الْحَيَاةَ الدُّنْيَا: ҳаёти дунё, зиндагии фонии ин ҷаҳон.
• الْآخِرَةِ: охират, ҷаҳони бақо ва подоши амалҳо.
• لَا يَهْدِي: ҳидоят намекунад, ба роҳи рост намеоварад.
• الْقَوْمَ الْكَافِرِينَ: гурӯҳи кофирон, мардуми инкоркунанда.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи онҳоест, ки баъд аз имон ба куфр рӯй оварданд ва дили худро ба куфр ором карданд. Сабаби ин гумроҳӣ ва аз роҳи ҳақ дур шудан он аст, ки онҳо ҳаёти дунё ва зебу зинати онро бар охират ва подоши он бартарӣ доданд. Онҳо неъматҳои фонии ин ҷаҳонро аз савоби ҷовидони охират афзал донистанд ва ба хотири манфиатҳои зудгузари дунёӣ аз имон даст кашиданд. Ҳамин тавр, Аллоҳ таоло низ онҳоро ба сӯи имон ҳидоят намекунад ва ба роҳи рост муваффақ намегардонад, зеро онҳо худи худ роҳи гумроҳиро интихоб кардаанд ва дилҳояшон ба куфр ором шудааст. Аллоҳ кофиронро аз каҷравию гумроҳӣ нигоҳ намедорад ва онҳоро ба ҳақ роҳнамоӣ намекунад.

1. Фавоиди ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки дунёи фонӣ набояд моро аз охирати ҷовидон ғофил созад ва мо набояд манфиатҳои зудгузари дунёро бар савоби абадии охират бартарӣ диҳем.
• Имон ва амали солеҳ сарвати ҳақиқии инсон аст, на молу зинати дунё, ки рӯзе аз байн меравад.
• Аллоҳ таоло ҳидояти худро ба бандагони солеҳу самимӣ ато мекунад; касе ки ҳақро интихоб кунад, Аллоҳ ӯро дастгирӣ мекунад ва касе ки гумроҳиро ихтиёр кунад, аз ҳидоят маҳрум мемонад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ҳамеша охиратро дар назар дошта, ба сӯи ислом ва Қуръон рӯ оварем, зеро дар он саодати ҳақиқии дунёву охират аст.