سوره نحل — آیه 121

معانی کلمات:

• شاکِرًا لِأَنْعُمِهِ: سپاسگزار نعمتهای خداوند.
• اجْتَبَاهُ: او را برگزید و برای رسالت خود انتخاب کرد.
• صِرَاطٍ مُسْتَقِیمٍ: راه راست و درست، یعنی دین اسلام و آیین یکتاپرستی.

تفسیر آیه:

حضرت ابراهیم علیهالسلام بندهای بود که همواره نعمتهای فراوان خداوند را سپاس میگفت و در برابر الطاف الهی، شکرگزاری میکرد. او نه تنها در گفتار، بلکه در عمل و رفتار نیز شکرگزار بود؛ به گونهای که روایت شده است هیچگاه به تنهایی غذا نمیخورد و همواره میکوشید تا مهمان را در سفره خود شریک کند و این خود نشانهای از شکر عملی او بود. خداوند متعال نیز در برابر این شکرگزاری خالصانه، او را برای مقام والای نبوت برگزید و به راهی راست و استوار، یعنی آیین حنیف و یکتاپرستی، هدایتش فرمود. این هدایت، نه هدایتی ساده، بلکه هدایتی بود که او را به اوج کمال انسانی و مقام امامت در خیر رساند.

فواید و درسهای آیه:

• شکرگزاری نعمتهای الهی، کلید دریافت نعمتهای بیشتر و وسیلهای برای تقرب به خداوند است.
• خداوند کسانی را که شکرگزار باشند، برای مقامات والا و رسالتهای بزرگ برمیگزیند.
• راه راست و مستقیم، همان راهی است که پیامبران و بندگان خالص خداوند پیمودهاند و پیروی از آن، سعادت دنیا و آخرت را به همراه دارد.
• انسان شاکر، نه تنها در گفتار، بلکه در رفتار و معاشرت با دیگران نیز شکر خود را نشان میدهد و این الگویی برای همه مؤمنان است.