Suurah An-Nahl — Aayad 121

Macnaha Erayada:

• شَاكِرًا لِأَنْعُمِهِ: Eebaha ku mahad-naqay nicmooyinkiisa, isagoo ku muujin mahadda afkiisa iyo camalkiisa.
• اجْتَبَاهُ: Eebe wuxuu u doortay isaga (Nabi Ibraahim) oo ka dhigay mid la xushay oo loo xulay risaadda (nabinimada).
• صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ: Jidka toosan ee Islaamka, kaas oo ah diinta xaqa ah ee Eebe uu ka raalli yahay.

Tafsiirka Aayadda:

Nabi Ibraahim wuxuu ahaa nin Eebe u mahad-naqay, kuna muujiyay mahaddaas hadal iyo ficilba. Wuxuuna ahaa mid aan cunin cunto marka uu keligiis yahay, ee wuxuu la cuni jiray martida, taasoo ah muujinta mahadda Eebe. Eebe wuxuu u doortay isaga (Nabi Ibraahim) risaadda iyo nabinimada, isagoo ka dhigay mid ka mid ah rasuullada kiishka leh. Kadibna Eebe wuxuu ku hanuuniyay jidka toosan, kaas oo ah diinta Islaamka ee toosan, ee ah diinta Ibraahim (diinta hanifiyadda ah) ee ka fog shirkiga iyo caabudidda waxaan Eebe ahayn. Sidaa darteed, Nabi Ibraahim wuxuu noqday imaam (hogaamiye) loogu daydo ee khayrka, isagoo Eebe u keliyeysan, kuna mahad-naqay nicmooyinkiisa, Eebena wuxuu u siiyay khayrka adduunka iyo aakhiroba.

Faa'iidooyinka laga qaadan karo Aayadda:

1. Mahadda Eebe waa astaanta dadka xaqa ah; qofkii Eebe ku mahad-naqa nicmooyinkiisa, Eebe wuxuu u siyaadiyaa nicmada, sida uu yiri Eebe: "Haddaad mahad-naqdaan, waxaan idiin siyaadin (nicmada)".
2. Doorka Eebe (اجتباه) waa sharaf weyn; Eebe wuxuu doortaa cidduu doono oo ka mid ah addoomadiisa, taasoo muujinaysa in nabinimada iyo hanuunka ay yihiin doorasho Eebe, ma aha wax lagu xaqiijiyo shaqo ama xigmad.
3. Hanuunka jidka toosan waa deeqda ugu weyn ee Eebe u deeqo addoonkiisa; qofkii Eebe hanuuniyo, ma jiro wax ka dhumiyey, qofkii Eebe dhumo-na, ma jiro wax hanuunin kara.
4. Nabi Ibraahim wuxuu noqday tusaale loogu daydo ee mahadda iyo addeecidda Eebe; waa inaan raacnaa jidkiisa, isagoo ah jidka Islaamka ee toosan, kaas oo ah diinta Eebe uu ka raalli yahay.