سوره نحل — آیه 122

معانی کلمات:

• حَسَنَةً: نیکی و پاداش نیکو در دنیا، شامل ثنای جمیل، ذکر خیر، و فرزند صالح.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه میفرماید که به حضرت ابراهیم علیهالسلام در دنیا نیکی و پاداش نیکو عطا کردیم. این نیکی شامل چند چیز است: نخست، مقام نبوت و رسالت که او را شایسته آن ساختیم؛ دوم، ثنای جمیل و ذکر خیر او در میان تمام امتها و ملتها، به گونهای که هیچ دین و آیینی نیست مگر اینکه او را دوست دارد و به او افتخار میکند؛ سوم، فرزند صالح و شایستهای مانند اسماعیل و اسحاق که از نسل او پیامبران بسیاری برخاستند. اینها همه نشانههای محبت خداوند به او و پاداش دنیوی اوست.

و در آخرت نیز او از زمره صالحان و نیکوکارانی است که خداوند برای آنان درجات عالی و منازل بلند در بهشت آماده کرده است. این جمله بیانگر آن است که نیکی دنیوی او محدود به این جهان نیست، بلکه در آخرت نیز از مقربان و برگزیدگان خواهد بود.

فواید و پیامهای آیه:

• این آیه نشان میدهد که خداوند بندگان مخلص و شاکر خود را در دنیا و آخرت پاداش میدهد و نیکی دنیوی او مقدمهای برای سعادت ابدی است.
• محبوبیت و ذکر خیر در میان مردم، از بزرگترین نعمتهای دنیوی است که خداوند به بندگان صالح خود عطا میکند.
• ایمان و عمل صالح، انسان را به مقامی میرساند که هم در دنیا الگو و اسوه دیگران میشود و هم در آخرت از رستگاران و نیکوکاران خواهد بود.
• این آیه مژدهای برای مؤمنان است که اگر در راه خدا استقامت ورزند و شکرگزار نعمتهای او باشند، خداوند در همین دنیا نیز به آنان نیکی و خوشنامی عطا میکند و در آخرت نیز از صالحان خواهند بود.