Sura An-Nahl — Werset 123

Znaczenie słów:

• مِلَّةَ إِبْرَاهِيمَ – religia (droga) Ibrahima, czyli jego wiara i praktyki oparte na czystym monoteizmie.
• حَنِيفًا – skłaniający się ku prawdzie, oddalony od wszelkich fałszywych bóstw, wyznający jedność Boga (tawhid).

Tafsir (wyjaśnienie):

Następnie – o Proroku Muhammadzie – objawiliśmy ci, abyś podążał drogą Ibrahima (Abrahama), czyli jego religią opartą na czystym monoteizmie, oddaniu się wyłącznie Bogu oraz na wezwaniu do Jego czci. Miałeś trzymać się tej drogi niezłomnie i nie zbaczać z niej, skłaniając się ku prawdzie i odrzucając wszelkie inne religie i kulty. Ibrahim nie był nigdy spośród bałwochwalców – jak to fałszywie twierdzili poganie – lecz był wyznawcą jedności Boga, wzorem dla wszystkich wierzących. Jego religia to islam w swej pierwotnej formie: poddanie się Bogu, szczera wiara i całkowite oddanie Jemu. Dlatego ty, Muhammadzie, zostałeś nakazany, aby kontynuować to samo przesłanie i praktykować tę samą czystą wiarę, wolną od wszelkich domieszek politeizmu.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Jedność przesłania proroków – religia wszystkich proroków, od Ibrahima aż po Muhammada, była jedna: czysty monoteizm i poddanie się Bogu. To pokazuje, że islam nie jest nową religią, lecz kontynuacją prawdy objawianej od początku.
2. Ibrahim jako wzór – werset uczy nas, że Ibrahim jest doskonałym przykładem wiary, oddania i ufności Bogu. Naśladując go, zbliżamy się do Boga i zyskujemy Jego miłość.
3. Odrzucenie politeizmu – wiara muzułmanina musi być oczyszczona z wszelkich form bałwochwalstwa i fałszywych bóstw. To fundament, który chroni człowieka przed zgubą i zapewnia mu spokój serca.
4. Stałość w prawdzie – nakaz trzymania się drogi Ibrahima uczy nas wytrwałości w wierze, nawet gdy otoczenie sprzeciwia się prawdzie. Prawdziwy wierzący nie ulega presji otoczenia.
5. Piękno islamu – islam jest religią naturalną, zgodną z czystą ludzką naturą (fitrą), dlatego podążanie za nią daje człowiekowi wewnętrzną harmonię i spełnienie.