سوره نحل — آیه 123

معانی کلمات:

• مِلَّة: آیین، دین و شریعت.
• حَنِیف: کسی که از همه ادیان باطل روی گردانده و به توحید خالص و دین حق گرایش پیدا کرده باشد؛ در اینجا به معنای متمایل به دین اسلام و استقامت بر آن است.

تفسیر آیه:

سپس - ای پیامبر - به تو وحی فرستادیم که از آیین و شریعت ابراهیم پیروی کن؛ همان کسی که از تمام ادیان باطل روی گردانید و با اخلاص کامل به توحید و دین حق روی آورد و بر آن استقامت ورزید. او هرگز از مشرکان نبود و به خداوند هیچ شریکی قائل نشد، بلکه او پیشوای موحّدان و الگوی کامل در دعوت به خدا و عمل به شریعت او بود. این وحی، تأکیدی بر این است که دین تو - ای محمد - ادامه همان راه ابراهیم است؛ راهی که بر پایه توحید، اخلاص و بیزاری از شرک بنا شده است. مشرکانِ زمانه، دروغ میگفتند که ابراهیم بر آیین آنان بود، بلکه او از آنان بیزار بود و دین او همان دین اسلام و تسلیم محض در برابر خداوند است.

فواید و پیامهای آیه:

• پیروی از آیین ابراهیم، نشانه تداوم رسالتهای الهی است و اسلام، کاملترین مصداق همان دین حنیف است.
• حنیف بودن یعنی میانهروی در دین، دوری از افراط و تفریط، و پرهیز از هرگونه شرک و التقاط.
• بیزاری از مشرکان و اعتقاد راسخ به توحید، از ویژگیهای بارز مؤمنان راستین است و مسلمان باید در این مسیر استوار باشد.
• این آیه به مسلمانان میآموزد که هویت دینی خود را از حضرت ابراهیم - پدر پیامبران - بگیرند و به آن افتخار کنند؛ هویتی که بر پایه یکتاپرستی و تسلیم در برابر خداوند بنا شده است.