Surah An-Nahl — Talata 126

Kahulugan ng mga Salita:

• ʿĀqabtum – naghiganti kayo o nagparusa.
• Bi-mithli mā ʿūqibtum bihi – sa katulad na halaga ng ginawang paglabag sa inyo, nang walang labis o kulang.
• Ṣabartum – nagtiis kayo at nagpigil sa paghihiganti kahit may kakayahan kayo.

Interpretasyon ng Talata:

O mga mananampalataya, kung kayo ay naghiganti sa mga lumabag sa inyo, gawin ninyo ito nang katulad lamang ng ginawa nila sa inyo—walang pagdaragdag o pagmamalabis. Ang paghihiganti ay hindi dapat lumampas sa hangganan ng katarungan. Ngunit kung kayo ay magtitiis at magpapatawad sa halip na maghiganti, kahit na kayo ay may kakayahang gawin ito, ang pagtitiis na ito ay higit na mabuti para sa inyo—kapwa sa mundong ito, sapagkat nagdudulot ito ng tagumpay at kapayapaan ng puso, at sa Kabilang Buhay, sapagkat kayo ay gagantimpalaan ng dakilang gantimpala mula sa Allah. Ang pagpapatawad ay higit na mataas kaysa sa paghihiganti, at ito ay tanda ng lakas ng loob, hindi ng kahinaan.

Mga Aral at Bunga:

1. Ang katarungan sa paghihiganti ay may hangganan—hindi dapat lumampas sa ginawang kasalanan, sapagkat ang pagmamalabis ay nagiging kawalang-katarungan mismo.
2. Ang pagpapatawad at pagtitiis ay isang mataas na antas ng moralidad na itinuturo ng Islam; ito ay nagpapakita ng lakas ng pagkatao at pagtitiwala sa Allah.
3. Ang pagtitiis ay may malaking gantimpala mula sa Allah, kapwa sa mundong ito at sa Kabilang Buhay, at ito ay nagdadala ng kapayapaan sa puso at pagkakaisa sa lipunan.
4. Ang Islam ay nagtuturo ng balanse sa pagitan ng katarungan at awa—hindi ipinagbabawal ang pagtatanggol sa sarili, ngunit hinihikayat ang mas mataas na antas ng pagpapatawad.