Сураи Ан-Нахль — Оят 126

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• عَاقَبْتُمْ — ҷазо додед, муҷозот кардед.
• فَعَاقِبُوا — пас ҷазо диҳед, муқобила кунед.
• بِمِثْلِ مَا عُوقِبْتُم بِهِ — ба монанди он чизе, ки шумо ба он ҷазо дода шудаед (яъне ба андозаи зулме, ки ба шумо расидааст).
• صَبَرْتُمْ — сабр кардед, тоқат намудед.
• لَهُوَ خَيْرٌ — албатта он (сабр) беҳтар аст.
• لِّلصَّابِرِينَ — барои сабркунандагон.

1. Тафсири оят:

Ин ояти карима ба муъминон дастури муҳим медиҳад дар бораи муносибат бо душманон ва касоне, ки ба онҳо зулм кардаанд. Худованд мефармояд: агар шумо хоҳед, ки аз касе, ки ба шумо зулм кардааст, интиқом гиред ва ӯро ҷазо диҳед, пас ҳақ доред, ки ба андозаи ҳамон зулме, ки ба шумо расидааст, ҷазо диҳед — на камтар ва на зиёдтар. Яъне аз ҳадди адолат нагузаред ва аз он чизе, ки ба шумо карда шудааст, зиёдтар накунед.

Сипас Худованд мефармояд: агар шумо сабр кунед ва аз интиқом даст кашед, дар ҳоле ки қудрати интиқом гирифтан доред, пас ин сабр барои шумо беҳтар аст. Сабр дар ин ҷо ба маънои афв кардан ва гузаштан аз хатои дигарӣ аст. Ин амал дар дунё ба шумо пирӯзӣ ва иззат меорад ва дар охират савоби бузург дорад. Пас афв кардан ва сабр намудан аз интиқом гирифтан бартар аст, зеро он сифати некӯи инсонӣ ва имони комилро нишон медиҳад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини адолат аст: ҳуқуқи инсонро эҳтиром мекунад ва иҷоза медиҳад, ки ҳаққи худро бигирад, аммо аз ҳадди адолат нагузарад.
• Ислом мардумро ба сабр ва афв даъват мекунад, ки ин сифатҳо дилҳоро пок месозанд ва ҷомеаро аз кинаву адоват озод мекунанд.
• Худованд сабркунандагонро ситоиш мекунад ва барояшон хайри бузург ваъда медиҳад — ҳам дар дунё ва ҳам дар охират.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки қувват ва ғалаба дар афв кардан аст, на дар интиқом гирифтан. Ин аст зебоии таълимоти Қуръон, ки дилҳоро нарм ва ҷомеаро осуда мегардонад.