سوره نحل — آیه 42

معانی کلمات:

• صَبَرُوا: شکیبایی ورزیدند و بر طاعت خدا و دوری از گناه و تحمل سختیها استقامت کردند.
• یَتَوَکَّلُونَ: اعتماد و توکل میکنند و کارهای خود را به خدا میسپارند.

تفسیر آیه:

این آیه در ادامه سخن درباره مهاجران راه خدا آمده است؛ کسانی که برای حفظ دین خود، از خانه و کاشانه و خویشان خود دست کشیدند و در راه خدا هجرت کردند. اینان کسانی هستند که در برابر آزار و اذیت مشرکان، شکیبایی ورزیدند و بر طاعت خدا و دوری از معاصی صبر پیشه کردند. آنان در تمام امور خود، تنها بر پروردگارشان توکل میکنند و کارهای خویش را به او میسپارند و از هیچکس جز او یاری نمیطلبند. این صبر و توکل، سبب شد که خداوند آنان را به این مقام والا و پاداش بزرگ برساند.

فواید و پیامهای آیه:

• صبر و توکل، دو بال پرواز مؤمن به سوی قرب الهی هستند؛ هر که در برابر سختیها شکیبا باشد و بر خدا اعتماد کند، خداوند او را یاری میکند و پاداشی بزرگ نصیبش میسازد.
• مهاجرت در راه خدا و ترک وطن و خویشان، نشانه اخلاص و صدق ایمان است و خداوند هرگز اجر چنین بندگانی را ضایع نمیکند.
• توکل بر خدا به معنای دست کشیدن از تلاش نیست، بلکه به معنای انجام وظیفه و سپردن نتیجه به خداوند است؛ مؤمن در عین تلاش، دل به خدا میبندد و از او یاری میجوید.
• این آیه به ما میآموزد که در برابر مشکلات زندگی، به جای ناامیدی و شکایت، صبر پیشه کنیم و با توکل بر خدا، آرامش و اطمینان قلب به دست آوریم.