ซูเราะฮฺ อัน-นัฮล์ — อายะฮฺ 78

คำอธิบายความหมายคำศัพท์:

• อุมมะฮาต (أُمَّهَات): พหูพจน์ของคำว่า "อุมม์" หมายถึง มารดา
• อัสสัมอ์ (السَّمْع): ประสาทหู สำหรับการได้ยิน
• อับศอร (الأَبْصَار): พหูพจน์ของ "บัศร" หมายถึง ดวงตา สำหรับการมองเห็น
• อัฟอิดะฮ์ (الأَفْئِدَة): พหูพจน์ของ "ฟุอาด" หมายถึง หัวใจ หรือดวงใจ ซึ่งเป็นศูนย์กลางแห่งการคิดและเข้าใจ

คำอธิบายตัฟซีร (การตีความ):

อัลลอฮ์ผู้ทรงเกียรติและสูงส่งทรงเตือนให้มนุษย์ระลึกถึงพระเมตตาอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ โดยพระองค์ทรงชี้ให้เห็นถึงจุดเริ่มต้นของชีวิตมนุษย์ว่า พระองค์ทรงให้พวกเจ้าออกจากครรภ์มารดาของพวกเจ้า หลังจากครบกำหนดระยะเวลาตั้งครรภ์ โดยที่พวกเจ้าไม่รู้อะไรเลยแม้แต่น้อย ไม่สามารถมองเห็น ได้ยิน หรือเข้าใจสิ่งใด ๆ รอบตัวได้

จากนั้นพระองค์ทรงประทานเครื่องมือแห่งการรับรู้และเรียนรู้แก่พวกเจ้า ได้แก่

1. ประสาทหู (การได้ยิน) เพื่อให้ได้ยินเสียงต่าง ๆ และรับฟังคำสั่งสอน
2. ดวงตา (การมองเห็น) เพื่อให้มองเห็นสรรพสิ่งและพิจารณาความยิ่งใหญ่ของพระผู้สร้าง
3. หัวใจ (สติปัญญา) เพื่อใช้ใคร่ครวญ ไตร่ตรอง และแยกแยะความถูกต้องจากความผิด

ทั้งนี้ก็เพื่อให้พวกเจ้าได้ใช้สติปัญญาและประสาทสัมผัสเหล่านี้ในการพิจารณาหลักฐานแห่งอำนาจของพระองค์ แล้วนำไปสู่การสำนึกในพระคุณ และแสดงความกตัญญูต่อพระองค์ด้วยการนอบน้อมภักดีและปฏิบัติตามคำสั่งใช้ของพระองค์แต่เพียงผู้เดียว

บทเรียนและข้อคิดที่ได้รับ:

1. ความไม่รู้คือจุดเริ่มต้นของมนุษย์ — การที่มนุษย์เกิดมาโดยไม่รู้อะไรเลย เป็นหลักฐานยืนยันว่าความรู้ทั้งมวลที่มนุษย์มีนั้นล้วนมาจากการประทานของอัลลอฮ์ มิใช่เกิดจากความสามารถของตัวเราเอง
2. คุณค่าของประสาทสัมผัสทั้งสาม — การได้ยิน การมองเห็น และสติปัญญา เป็นทรัพยากรอันล้ำค่าที่เรามักมองข้าม การตระหนักถึงคุณค่าของสิ่งเหล่านี้จะทำให้เรารู้สึกขอบคุณพระเจ้าอย่างแท้จริง
3. การรู้จักขอบคุณคือเป้าหมาย — อัลลอฮ์มิได้ทรงประทานสิ่งเหล่านี้ให้เราโดยไร้จุดหมาย แต่เพื่อให้เรารู้จักใช้มันในการแสวงหาความจริง และแสดงความกตัญญูต่อพระองค์ ซึ่งเป็นหนทางสู่ความสุขทั้งในโลกนี้และโลกหน้า
4. ความรับผิดชอบต่อความรู้ — เมื่อเราได้รับความสามารถในการเรียนรู้และเข้าใจ เราจะต้องใช้มันในทางที่ถูกต้อง ไม่ใช่ใช้ไปในทางที่ห่างไกลจากพระเจ้า เพราะทุกสิ่งที่เรามีจะถูกสอบสวนในวันกิยามะฮ์
5. การมองเห็นความยิ่งใหญ่ของพระเจ้า — การใคร่ครวญถึงการสร้างมนุษย์จากจุดเริ่มต้นที่อ่อนแอและไม่รู้อะไร จนเติบโตเป็นผู้มีความรู้ความสามารถ ย่อมนำเราไปสู่การศรัทธาในพระปรีชาญาณของพระผู้สร้างอย่างไม่มีข้อสงสัย