سورت اسراء — آیت 30

د کلمو معناګانې:

• يَبْسُطُ: پراخوي، زیاتوي.
• وَيَقْدِرُ: تنګوي، کمزوری کوي (په رزق کې).

تفسیر:

ستا رب (ای پیغمبره!) چا ته چې وغواړي رزق پراخوي او چا ته چې وغواړي یې تنګوي. دا پراخول او تنګول د هغه په حکمت او پوهې سره دي، نه په تصادف او نه د خلکو د ظاهري حالت له مخې. هغه ښه پوهېږي چې د هر بنده لپاره څه ګټور دي؛ ځینې خلک په زیات رزق سره سرکشه کېږي او ځینې په کم رزق سره صبر او شکر زده کوي. الله تعالی په خپلو بنده ګانو باندې بشپړ خبر دی او هغه څه ویني چې د دوی په زړونو کې دي، نه یوازې د دوی ظاهري عملونه. هغه د هر چا حالت په بشپړ ډول ګوري او پوهېږي، نو د دوی په مصلحت سره یې رزق ورکوي. دا چې هغه د یو چا رزق تنګوي، دا د هغه پر بنده د رحمت له امله کېدای شي، ځکه چې هغه پوهېږي چې زیات رزق به د ده لپاره زیانمن وي. همدارنګه دا چې چا ته پراخوي، دا هم د هغه په حکمت سره دی، ځکه چې هغه د هغه بنده د شکر کولو وړتیا ویني.

ګټې:

• دا چې رزق د الله په لاس کې دی، نو بنده باید له الله څخه وغواړي او په هغه باندې توکل وکړي، نه په خپل تدبیر او هڅو باندې.
• بنده باید په کم رزق باندې راضي وي او په زیات رزق باندې شکر ادا کړي، ځکه چې الله د هر چا لپاره هغه څه غوره کړي چې د ده لپاره ښه وي.
• دا چې الله خپلو بنده ګانو ته خبر او بصیر دی، نو بنده باید په خپلو پټو او ښکاره اعمالو کې د الله څخه ووېرېږي او پوه شي چې هغه هر څه ویني او پوهېږي.
• دا آیت د مسلمان زړه ته تسکین ورکوي چې د رزق په پراخوالي یا تنګوالي کې د الله حکمت دی، نو اندیښنه او خفګان بې ځایه دی.