سورت اسراء — آیت 37

د کلمو معناګانې:

• مَرَحًا: تكبر، وياړ، او ځان لوی ګڼل.
• تَخْرِقَ: چيرل، ماتول، يا ځمکه سوری کول.
• تَبْلُغَ: رسېدل.

تفسير:

الله تعالیٰ خپل بنده ته لارښوونه کوي چې په ځمکه کې د وياړ او تكبر په توګه مه ګرځه. دا چې ته په ځمکه وګرځې، د خپل قدم په زور به ځمکه چيرې نه شي کړای، او نه به د خپل قد په اوږدوالي د غرونو سر ته ورسېږي. نو ستا دا تكبر او وياړ هېڅ معنا نه لري، ځکه ته يو کمزوری مخلوق يې چې نه ځمکه ځپلی شې او نه غرونو ته رسېدای شې. دا آيت د متكبر او وياړي سړي په اړه یو ډول ملنډه او پند دی، چې وايي: ته دومره کمزوری يې چې هېڅ داسې کار نه شې کولای چې د تكبر جواز درکړي.

فايدې:

• دا آيت موږ ته دا درس راکوي چې تكبر او وياړ په اسلام کې سخت منع دی، ځکه انسان يو کمزوری مخلوق دی.
• انسان باید تل عاجزي او فروتني غوره کړي، ځکه چې الله تعالیٰ عاجز بندګان خوښوي او متكبران يې نه خوښوي.
• دا آيت موږ ته دا هم ښیي چې د انسان ځواک او توان محدود دی، نو بايد له خپل ځان څخه ډېر خوشاله نه شو او پر نورو يې ونه ګورو.
• په دې آيت کې د انسان لپاره هغه طبيعي حد ياد شوی چې هغه يې نه شي تېرېدای، نو ښه ده چې انسان د خپل عجز په پېژندلو سره د الله تعالیٰ په وړاندې سر ټيټ کړي او له هغه مرسته وغواړي.