Сураи Аль-Исра — Оят 37

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят фаҳмишро талаб мекунанд:

— «مَرَحًا»: худписандӣ, фахр кардан, гарданкашӣ ва мағрурӣ дар рафтор.

— «لَن تَخْرِقَ الْأَرْضَ»: ҳаргиз заминро намешикофӣ ва бо қадамҳои худ дар он роҳҳои амиқ намекушое.

— «وَلَن تَبْلُغَ الْجِبَالَ طُولًا»: ва ҳаргиз бо қади худ ба баландии кӯҳҳо намерасӣ.

1. Тафсири оят:

Худованд бандагони худро аз худписандӣ ва гарданкашӣ дар роҳ рафтан бозмедорад ва мефармояд: дар замин бо мағрурӣ ва фахр нараво, зеро ту ҳар қадар ҳам бо ғурур ва қадамҳои сахт роҳ равӣ, заминро намешикофӣ ва ба он зараре намерасонӣ, ва ҳаргиз бо қади худ ба баландии кӯҳҳо намерасӣ. Пас, ин ҳама худписандӣ барои чист, дар ҳоле ки ту дар ҳақиқат нотавонӣ? Ин оят сарзаниш ва таҳқирест ба ҳар касе, ки бо мағрурӣ ва худнамоӣ роҳ меравад, гӯё худро бузургтар аз дигарон медонад. Маънои он ин аст: ту оҷизӣ, пас такаббур накун.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

— Ислом одамонро ба фурӯтанӣ ва хоксорӣ даъват мекунад ва такаббурро мазаммат менамояд.

— Қуръон бо мисолҳои равшан ва фаҳмо нишон медиҳад, ки худписандӣ ва фахр кардан беасос аст, зеро инсон дар ҳақиқат нотавон аст.

— Ин оят ба инсон ёд медиҳад, ки бузургӣ ва азимӣ танҳо аз они Худованд аст ва банда бояд ҳамеша фурӯтан бошад.

— Қуръон роҳи зиндагии шоиста ва боадолатро таълим медиҳад, ки дар он эҳтиром ба дигарон ва тарки гарданкашӣ асос аст.

— Ин таълимот ба ҷомеа сулҳу оромӣ меорад, зеро такаббур сарчашмаи низоъ ва душманӣ аст, вале фурӯтанӣ сабаби ягонагӣ ва муҳаббат мегардад.