Suurah Al-Israa — Aayad 37

Macnada Erayada:

• Maran: Kibir iyo isla-weyni, lugaha dhulka ku dhufta iyadoo la isla waynaynayo.
• Kharaqa: Jeexid, dillaacin, ama dhex gudubid.
• Tul: Dherer.

Tafsirka:

Kumana socon dhulka adoo isla waynayn oo kibirsan, adoo lugaha ku garaacaya dhulka si kibir leh. Haddii aad saas yeelatid, bal ka fikir: ma waxaad jeexi kartaa dhulka cagahaaga ku dhufta? Ma waxaad gaadhi kartaa dhererka buuraha? Haa, waxaad tahay mid aad u tabar yar oo aan waxba ka qaadin karin dhulka iyo buuraha. Sidaa darteed, maxaad u kibirsanaysaa? Kibrigu waa wax aan macno lahayn, maxaa yeelay adigu waxaad tahay makhluuq tabar yar oo aan karin inuu wax yar oo ka mid ah dhulka jeexo, ama uu gaadho dhererka buuraha. Haddaba, marka aad aragto naftaada iyo awooddaada oo sidaas yar, waa inaad is-hoosaysiisaa oo aad u tashahay inaad u socotid dhulka si xasilloon oo qalbi nadiif ah, adoo iska ilaalinaya kibirka iyo isla-weynida.

Faa'iidooyin laga qaadan karo aayaddan:

1. Kibrigu waa astaan tabar-yarida, ma aha astaan xoogga. Qofka kibirka leh wuxuu isu arkayaa inuu weyn yahay, laakiin xaqiiqada waa inuu yahay mid tabar yar oo aan waxba ka qaadin karin dhulka iyo buuraha.
2. Is-hoosaysiintu waa sifo ay jecel yihiin Ilaahay iyo dadkuba. Qofka is-hoosaysiiya waxaa kor u qaada Ilaahay, sida uu yiri Nebigu (SCW): "Qofkii is-hoosaysiiya Ilaahay, Ilaahay wuu kor u qaadaa."
3. Aayaddan waxay ku boorrinaysaa Muslimka inuu u socdo dhulka si dhexdhexaad ah, isagoon ahayn mid kibir leh oo lugaha dhulka ku garaacaya, isagoon ahayn mid daciif ah oo lumiyay sharafta, balse waa inuu u socdaa si dhexdhexaad ah oo qalbi xasilloon.
4. Kibrigu waa sababta ugu weyn ee keenta in qofku ka fogaado xaqa, sidaa darteed waa inaan ka digtoonaanaynaa si aan u helno hanuunka Ilaahay.