Сураи Аль-Исра — Оят 78

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшанӣ талаб мекунанд:

• دُلُوكِ الشَّمْسِ — майл кардани офтоб аз мобайни осмон ба тарафи ғуруб, яъне вақти зиёд шудан аз нисфирӯзӣ.
• غَسَقِ اللَّيْلِ — торикии шаб ва фарорасии зулмат.
• قُرْآنَ الْفَجْرِ — намози субҳ, ки дар он қироати Қуръон бисёр ва овоз баланд аст.
• مَشْهُودًا — ҳозиршаванда, яъне онро фариштагон мебинанд ва ҳозир мешаванд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки намозро ба таври комил ва дар вақтҳои муайян барпо дорад. Вақти ин намозҳо аз майл кардани офтоб аз мобайни осмон оғоз меёбад, ки ин вақти намози пешин ва аср аст, ва то торик шудани шаб идома меёбад, ки ин вақти намози шом ва хуфтан аст. Ҳамчунин Худованд фармон медиҳад, ки намози субҳро барпо дорад ва дар он қироати Қуръонро дароз кунад. Ба ростӣ, намози субҳро фариштагони шаб ва фариштагони рӯз ҳозир мешаванд ва шоҳид мегарданд, зеро дар он вақт фариштагони шаб мераванд ва фариштагони рӯз меоянд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Намоз воситаи асосии иртибот бо Худованд аст ва барпо доштани он дар вақтҳои муайян сабаби фалаҳ ва комёбӣ мегардад.
• Ислом дини интизом ва вақтшиносӣ аст; намозҳои панҷгона дар тӯли шабонарӯз барои поксозии рӯҳ ва ҷисм муқаррар шудаанд.
• Намози субҳ аҳамияти махсус дорад, зеро фариштагон дар он ҳозир мешаванд ва ин вақт вақти баракат ва ризқ аст.
• Дароз кардани қироати Қуръон дар намози субҳ барои тафаккур ва андеша дар маъноҳои оятҳои Худованд кӯмак мекунад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд ба бандагони худ меҳрубон аст ва барои ҳар вақт ибодати муносиб муқаррар кардааст, то инсон ҳамеша ба ёди Ӯ бошад ва аз ғафлат дур монад.