Сураи Марьям — Оят 16

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• وَاذْكُرْ: ба ёд ор ва қисса кун.
• الْكِتَابِ: Қуръони Карим.
• انتَبَذَتْ: аз онҳо дур шуд, канора гирифт ва танҳо шуд.
• مَكَانًا شَرْقِيًّا: ҷое дар тарафи шарқ.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки дар ин Қуръони бузург қиссаи Марям (а)-ро ба ёд ор ва барои мардум баён кун. Замони онро ба ёд ор, ки Марям аз хонаводаи худ дур шуда, дар ҷое дар тарафи шарқи Байтулмуқаддас танҳо гардид. Вай аз мардум канора гирифт, то дар оромӣ ва хилват ба ибодати Парвардигор машғул шавад. Ин амали вай нишонаи покӣ, парҳезгорӣ ва рағбати ӯ ба танҳоӣ бо Худо буд. Ҳамин гуна Худованд қиссаи ин зани покро дар Қуръон ҷовидон гардонид, то мӯъминон аз сабру покии ӯ ибрат гиранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Қуръон қиссаҳои воқеии бандагони солеҳро ба ёд меорад, то дилҳо ба онҳо унс гиранд ва аз онҳо ибрат омӯзанд.
• Танҳоӣ ва хилват барои ибодат ва мулоқот бо Худо кори некӯ ва писандида аст, ба шарте ки аз ҷамъият ва вазифаҳои шаръӣ канора нагирем.
• Покиву парҳезгории Марям (а) намунаи олӣ барои занони мӯъмин аст.
• Дур шудан аз ғавғо ва омехтагии беҳуда метавонад ба покии дил ва равшанӣи рӯҳ кӯмак кунад.
• Қуръон таърихи инсонҳои солеҳро нигоҳ медорад, то наслҳо аз онҳо огоҳ шаванд ва ба роҳи некӯ ҳидоят ёбанд.