Сураи Марьям — Оят 15

1. Маънои калимаҳо:

— «Салом»: дар ин ҷо ба маънои амн, саломатӣ ва ҳифз аз ҳар гуна бадӣ ва зарар аст.

— «Юбас»: аз қабр зинда карда мешавад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят мефармояд, ки бар Яҳё (алайҳис-салом) аз ҷониби Худо салом ва амн аст. Ин салом ва амон дар се ҳолати муҳим ва сахти инсон аст:

Якум: рӯзе ки таваллуд шудааст — яъне аз лаҳзаи ба дунё омадан аз шарри шайтон ва ҳар офату бадӣ дар паноҳи Худо қарор дорад.

Дуюм: рӯзе ки мемирад — яъне ҳангоми марг, ки сахттарин лаҳзаи инсон аст, аз тарсу ҳарос ва аз шарри шайтон дар амон аст.

Сеюм: рӯзе ки аз қабр зинда бардошта мешавад — яъне дар рӯзи қиёмат, ки ҳамаи мардум дар маҳшар ҳозир мешаванд, ӯ дар амон ва саломатӣ хоҳад буд.

Ин се ҳолат — таваллуд, марг ва баъд аз марг — ваҳшатноктарин лаҳзаҳои ҳаёти инсонанд. Ҳар касе ки дар ин се ҷой дар амон бошад, пас дар дигар ҳолатҳо ҳеҷ тарсе бар ӯ нест. Ин неъмати бузург аз ҷониби Худо ба бандаи некӯкораш Яҳё (алайҳис-салом) ато шудааст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бандагони солеҳи худро дар ҳамаи марҳилаҳои ҳаёт — аз таваллуд то марг ва баъд аз он — таҳти ҳимояи худ қарор медиҳад.

— Инсон бояд ҳамеша ба Худо таваккал кунад, зеро танҳо Ӯст, ки метавонад дар лаҳзаҳои сахт амон ва оромиш бидиҳад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки неъматҳои Худоро қадр кунем ва ба роҳи бандагони солеҳи Ӯ, монанди Яҳё (алайҳис-салом), қадам гузорем.

— Ёдовар мешавад, ки марг ва баъд аз марг ҳақ аст ва ҳар инсон онро хоҳад дид, пас бояд барои он рӯз омода бошад.

— Ин оят дили муъминро ором мекунад, ки агар ба Худо боварӣ дошта бошад ва амали солеҳ кунад, дар ҳамаи марҳилаҳои ҳаёт дар амон хоҳад буд.