Сураи Марьям — Оят 28

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «أُخْتَ هَارُونَ»: хоҳари Ҳорун — яъне шабеҳи ӯ дар ибодат ва некӯкорӣ.
• «امْرَأَ سَوْءٍ»: марди бад — яъне шахси фосиқ ва зинокор.
• «بَغِيًّا»: зани зинокор.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят аз забони мардуми замонаш ба Марям (а.с.) хитоб мекунад, ки онҳо гуфтанд: «Эй хоҳари Ҳорун! Падарат марди бад набуд ва модарат зани зинокор набуд». Ҳорун дар ин ҷо марди солеҳ ва ибодаткунандае аз банӣ Исроил буд, ки Марям ба ӯ шабоҳат дошт дар покӣ ва ибодат, на ин ки бародари воқеии ӯ бошад. Мардум мехостанд бигӯянд, ки ту аз хонадони пок ва некӯном баромадаӣ, падару модарат ҳаргиз ба фисқу фуҷур олуда нашудаанд, пас чӣ гуна ту фарзанде бе падар овардаӣ? Ин суханҳо аз рӯи тааҷҷуб ва инкор буд, на аз рӯи далели қатъӣ, зеро онҳо аз мӯъҷизаи Аллоҳ огоҳ набуданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Покӣ ва исмати хонадони анбиё ва солеҳон дар Қуръон таъкид шудааст.
• Мардум бояд аз туҳмати беасос ба покдоманон парҳез кунанд.
• Қуръон аҳамияти некӯномӣ ва обрӯи оиларо нишон медиҳад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба паёмбарon ва бандагони солеҳи Худо эҳтиром гузорем ва аз сухани бад дар бораи онҳо худдорӣ кунем.
• Қуръон ҳатто дар баёни ҳодисаҳои таърихӣ ҳикмат ва пандро ба мо меомӯзад, ки чӣ гуна бояд покӣ ва ростқавлиро ҳифз кунем.