Сураи Марьям — Оят 27

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• فَرِيًّا: дар ин ҷо ба маънои кори бузург ва аҷиб, ки аз ҳадди одӣ берун аст ва ба гумони онҳо туҳмат ва дурӯғ буд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Марям (алайҳассалом) фарзанди худро ба дунё овард, вай кӯдакро дар оғӯш гирифта, ба сӯи қавми худ омад. Вақте мардуми қавми вай ин манзараро диданд, ба шиддат ба ҳайрат ва норозигӣ афтоданду ба вай гуфтанд: «Эй Марям! Бешак, ту кори бисёр бузург ва аҷибе кардаӣ, ки пеш аз ин касе аз хонадони ту чунин кор накарда буд». Онҳо ин суханро аз он рӯ гуфтанд, ки Марям кӯдаке оварда буд, ки падаре надошт ва ин кор дар назари онҳо амри ғайриоддӣ ва нописандида буд. Онҳо гумон карданд, ки вай кори зиште содир кардааст, ҳол он ки ин фарзанди муъҷизавии Худо буд ва Марям покдоман ва ростқавл буд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки мардум аксар вақт аз рӯи зоҳир доварӣ мекунанд ва ҳақиқатро намедонанд; бинобар ин бояд аз доварии шитобкорона дар бораи одамон парҳез кард.
• Сабри Марям (алайҳассалом) ва таваккули вай ба Худо дар чунин ҳолати душвор намунаи ибрат аст барои ҳар муъмин, ки дар роҳи ҳақ бояд устувор бошад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки муъҷизаҳои Худо аз доираи ақли маҳдуди инсон берунанд ва набояд ҳар чизеро, ки ба фаҳми мо намегунҷад, рад кунем.
• Қиссаи Марям ва Исо (алайҳимассалом) дар Қуръон баён шудааст, то мардум ба бузургии Худованд ва роҳи рост ҳидоят шаванд ва ба неъматҳои Ислом ва Қуръон рӯ оваранд.