سوره مریم — آیه 3

معانی کلمات:

• نادای: دعا کرد، خواند.
• خفیّاً: پنهانی، آهسته و در دل.

تفسیر آیه:

این آیه به زمان دعای زکریا (علیه السلام) اشاره دارد؛ زمانی که او پروردگار خود را با ندایی پنهانی و آهسته خواند. او این دعا را نه در ملأ عام و با سر و صدا، بلکه در خلوت و با تضرعی خالصانه انجام داد. این دعای پنهانی در دل شب و در محراب عبادت صورت گرفت، زیرا دعای پنهانی نشانه اخلاص بیشتر بنده است و از ریا و خودنمایی به دور است. همچنین دعای خفیف و آهسته، انسان را به حضور قلب و توجه کامل به خداوند نزدیکتر میسازد و امید اجابت را افزایش میدهد. زکریا (علیه السلام) با این حالت، ضعف و نیاز خود را به درگاه الهی عرضه کرد و از خداوند خواستهای خود را طلب نمود.

فواید و پیامهای آیه:

• دعای پنهانی و آهسته، نشانه اخلاص و صداقت بنده در درخواست از خداوند است و از ریا و خودنمایی دوری میکند.
• بهترین زمان برای دعا، خلوت شب و ساعات آرام است که دل از مشغلههای دنیوی آزادتر است و توجه به خداوند بیشتر میشود.
• خداوند شنونده دعاهای پنهان و آشکار است و هیچ ندایی از او پوشیده نمیماند؛ پس بنده میتواند در هر حال و هر مکان، نیاز خود را با او در میان بگذارد.
• دعا کردن با تضرع و خشوع، نشانه تواضع بنده در برابر پروردگار است و این حالت، زمینهساز اجابت دعا و نزول رحمت الهی میشود.