Сураи Марьям — Оят 56

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «وَاذْكُرْ»: ёд кун, ба ёд овар, зикр намо.
• «الْكِتَابِ»: китоб, яъне Қуръони Карим.
• «إِدْرِيسَ»: номи яке аз паёмбарони Худованд, ки дар Қуръон зикр шудааст.
• «صِدِّيقًا»: бисёр ростгӯй ва ростқавл, касе ки дар гуфтор ва кирдораш рост аст ва суханони Худоро тасдиқ мекунад.
• «نَّبِيًّا»: паёмбар, касе ки аз ҷониби Худованд ваҳй мегирад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба Паёмбари худ Муҳаммад (с) фармон медиҳад, ки дар ин Қуръони азим қиссаи бандаи солеҳи Худо Идрис (а)-ро ба ёд оварда, барои мардум баён намояд. Идрис (а) яке аз паёмбарони бузурги Худованд буд, ки пеш аз паёмбари мо зиндагӣ кардааст. Худованд ӯро бо ду сифати олӣ ситоиш кардааст: якум, ӯ бисёр ростгӯй буд — ҳам дар суханонаш рост мегуфт, ҳам дар кирдораш бо ростӣ амал мекард ва оёти Парвардигорашро тасдиқ менамуд; дуюм, ӯ паёмбари Худо буд, ки аз ҷониби Парвардигор ба ӯ ваҳй нозил мешуд ва мардумро ба роҳи рост даъват мекард. Пас, зикри ӯ дар Қуръон барои он аст, ки мардум аз сифатҳои неки ӯ ибрат гиранд ва ба роҳи ростӣ ва ростқавлӣ ҳидоят шаванд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Қуръони Карим китоби ҳидоят аст, ки қиссаҳои паёмбарони гузаштаро ба ёд меорад, то мо аз онҳо ибрат гирем ва роҳи неки онҳоро пайравӣ кунем.
• Ростгӯй ва ростқавлӣ аз сифатҳои бузурги паёмбарон аст; ҳар касе хоҳад ба Худо наздик шавад, бояд дар гуфтор ва кирдораш рост бошад.
• Худованд бандагони солеҳи худро дар китоби худ зикр мекунад ва онҳоро меситояд; ин нишон медиҳад, ки роҳи ростӣ ва паёмбарӣ роҳи саодат ва некбахтӣ аст.
• Қуръон номҳои паёмбарони гуногунро дар бар мегирад ва ин ягонагии рисолати осмонӣ ва пайванди умумии паёмбаронро нишон медиҳад; ҳамаи онҳо мардумро ба як Худои ягона даъват мекарданд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки сифатҳои неки паёмбаронро дар худ парвариш кунем ва аз онҳо дар зиндагии ҳаррӯзаи худ пайравӣ намоем, то дар дунё ва охират саодатманд гардем.