Сураи Марьям — Оят 55

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «أَهْلَهُ»: хонавода ва мардуми наздики ӯ.
• «مَرْضِيًّا»: касе ки Худованд аз ӯ розӣ ва хушнуд аст.

1. Тафсири оят:

Ҳазрати Исмоил (алайҳис-салом) хонавода ва мардуми худро пайваста ба намоз ва закот фармон медод. Ӯ онҳоро ба барпо доштани намоз — ибодати баданӣ, ва додани закот — ибодати молӣ, даъват мекард. Ин ду амал аз бузургтарин фармонҳои Худованд буданд, ки ӯ онҳоро бо тамоми ҷидду ҷаҳд ба аҳли худ таълим медод ва худаш низ пешқадам буд. Ҳамин гуна ӯ дар назди Парвардигораш аз бандагони некӯкор ва писандида буд, зеро ба тоъат ва ибодати Худо қиём карда, ҳаққи Парвардигор ва ҳаққи халқро адо мекард. Худованд аз ӯ розӣ шуд ва ӯро дар зумраи бандагони солеҳ қарор дод.

1. Фоидаҳо ва дарсҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки марди солеҳ на танҳо худаш ибодат мекунад, балки хонаводаи худро низ ба намозу закот тарғиб менамояд ва онҳоро дар роҳи некӯӣ раҳбарӣ мекунад.
• Намоз ва закот ду рукни муҳими дин ҳастанд: яке робитаи банда бо Парвардигорро мустаҳкам мекунад ва дигаре робитаи банда бо ҷомеа ва ҳамдигаронро.
• Даъвати аҳлу хонавода ба тоъат сабаби ба даст овардани ризои Худованд ва саодати дуняву охират мегардад.
• Ризои Худованд мақоми олӣ ва ҳадафи ниҳоии ҳар мӯъмин аст; ҳар кӣ ба тоъати Худо қиём кунад, Худованд аз ӯ розӣ мешавад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар хонавода фазои ибодат ва некӯкориро паҳн кунем ва фарзандони худро аз хурдӣ ба намоз ва амалҳои некӯ одат диҳем.
• Намунаи Ҳазрати Исмоил (алайҳис-салом) барои ҳар падару сарвари хонавода ибрат аст, ки пеш аз ҳама худаш амал кунад ва баъд дигаронро даъват намояд.